一個小夢想 ang isang munting pangarap

 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 一個小夢想 ang isang munting pangarap

👤 Angelina s, umali

 

ilalahad kopo ang aking tunay na buhay at kasasayan tandang tanda kopa ang lahat na nangyari at naging karanasan ko sa aking buhay 11 kaming magkakapatid at pang anim po aq,samin mahirap na buhay lang po ang aming pamilya isang magsasaka lang po ang aking mga magulang bata po akong nasabak sa pag hahanap buhay sa dahil maaga po nakapag asawa ang aking mga kapatid na nakakatanda sa akin kaya po aq,ang nakatulong ng mga magulang ko sa paghahanaap buhay kaya po di aq,nakapag aral ng koleheyo masayadong hirap po ang naranasan naming magkakapatid sa aming buhay pero pilit po naming kinakaya dahil mahal po namin ang aming mga magulang aq,po ang katulong ng aking mahal na ina sa pagttinda ng mga gulay para lang po may pambaon ang 5 kong mga kapatid na nag aaral pa ng elementary at naiingit po aq,dati sa mga pinsan ko dahil sila ay nakatpos ng pag aaral at ang iba kopo mga pinsan ay nakapag abroad sila kaya lagi kopo sinasabi sa sarili q,na ako kaya ay kailan din makakapunta ng ibang bansa sa isip kopo nun ay paano aq,makakaabroad e di naman aq,nakapag aral dati pa pag may nakikita aq,na eroplano na magdadaan lagi ko sinasabi na aq,kaya ay kailan kaya aq, makakasakay dun,,at lagi ko nasasabi sa isip q,na imposimble aq,makasakay dun dahil di aq,nakapagaral, at sa edad kong 13 yrs old nun ay lahat na ng hirap ay aking naranasan at di naglaon sa edad kong 15 yrs old ay maaga aq,nakapag asawa sa di inaasahang pangyayari at pinagkalooban kami ng 4 na anak 3 lalaki at isang babae, at nun ko natutunan ang buhay my pamilya mbait ang asawa ko pero komo mahirap ang buhay namin nuon dahil isang magsasaka lang din ang asawa ko at nu mayrun isang recruter na nagpunta samin nuon at myrun daw hiring ang taiwan nagbaka sakali aq,na makipag sapalaran sa dahil sa hamon ng buhay at sa kagustuhan ko mabigyan ng magandang kinabukasan ang aking mga anak nag aply ako dto sa bansang taiwan na dati kong pinapangarap na kung paano aq,makakaaroad ay sinagot dn ng poong maykapal ang aking munting pangarap na ang akala q,ay dq,mararating tiniis q,iniwan ang aking 4 na anak kahit masakit sakin ang malayo sa piling nila nun ko napatunayan sa sarili q,kung paano makisalamuha at makisama sa ibang tao na halos wala akong alam na salita ng mga chino pero ang lagi ko sinasabi sa isip ko ang mahalaga marunung aq,magtrbaho at makisama sa mga taong pagsisilbihan ko at un nga ang napuntahan ko namang trbaho ay sa nursing home aq,at my mga kapuwa aq,pilipina na nakasama kaya lubus akong nagpapasalamat kay god at di niya aq,pinabayaan at ang aking naging amo ay sobrang bait nila sakin kaya saludo aq,at ipinagmamalaki ko ang bansang taiwan at kahit diq,sila kalahi ay tinuring nila akong kapamilya nila,kaya ang aking asawa ay labis na natuwa ng malaman niya na mababait ang napuntahan kong mga amo ang akala ko ng una dq,kayang tagalan ang kalungkutan q,nun dahil firstime q,nalayo saking mga mahal sa buhay ang tanging nakakapawi lang ng aking kalungkutan ay ang longdistance naming magasawa walang araw at walang gabi na di napawi sa aking puso at isipan ang aking mga anak kapag nakausap kna sila nun palang ako mapapawi ang aking kalungkutan,kaya ng pang isang taon q,umuwe aq,at nagbakasyun dahil sabik aq,mayakap at mahagkan ang aking mga mahal sa buhay di biro ang mga sakripisyo na pinagtiisan ko para lang matupad ko ang munting mga pangarap q,pero ang pinakamasakit sa lahat ay ng dapuan ng karamdaman ang mahal ko,nagkaroon xia ng sakit na diabetis gang lumabo na ang mga mata niya kaya mag isa q,tinaguyud na binuhay ang 4 kong anak at xia naman ay habang patuloy kong ipinapagamot kaya halos 6 na taon xiang iginupo ng kanyang karamdaman kaya nagpasya aq,na bumalik muli dto sa taiwan ng 2008 para lang patuloy ko xia masuportahan sa pangangailangan niya na maipagpatuloy niya ang paginum ng kanyang mga gamot iniwan ko xia sa pangangalaga ng aking mga magulang at mga anak pero ang masakit ng umuwe ako ng 2011 sa pagtapos ng contrata ko ay muli akong umuwe ng aking bansa upang makapiling silang muli pero ang masakit ay isang araw lang kaming nagkausap ng mahal ko at inatake na xia sa puso ang akala ko nun ay dq,na makakayanan ang lahat ng mga pag subok na dumating saking buhay pero pilit kong kinakaya para saking mga anak di aq,nawawalan ng pag asa at lagi ko dinarasal sa poong may kapal na ang lahat ng mga pasanin na ibinibigay niya sakin ay di aq,susuko kakayanin ko ang lahat dahil mahal na mahal ko ang pamilya ko,gang sa patuloy akong nagtratrabaho dto upang makaahon sa kahirapan ngunit ang tadhana yata ay sadyang mapagbiro ang sa akala ko ay matatapostna ang aking mga pasanin sa buhay ng bigla naman ang mahal kong ama ang dapuan dn ng isang matinding karamdaman na lumalaki ang kanyang puso kaya ang sabi ko po sa sarili ko kaht wala aq,maipon maipagamot kolang ang aking mahal na ama at mabigyan ng pambili niya ng gamot halos 2 taon dn na nagpapagamot ang aking ama at sa tulong ng panginuon at lagi aq,nag ppray na sana makarecover pa xia at maabutan kopa sa aking pag uwe ang mahal kong ama pero wala po kami nagawa at january 7-2014 ng binawian na din xia ng buhay kaya ng umuwe ako ay pantay na ang dalawang paa ng aking pinakakamamahal na ama masakit mahirap para sakin at diko manlang xia naalagan nag alaga aq,ng ibang tao pero ang tunay kong magulang ay dq. siya naalaagaan kasi kailangan nga na maghanabuhay para sa pangarap na magkaroon ng magandang kinabukasan kaya ang buhay ng isang ofw,ay talagang sacrifice lahat gagawin mo para matupad ang lahat ng mga pangarap mo,,gang dito nalang po ang aking true story ng buhay q,maraming salamat po sa inyong lahat more power & god bless us allall


 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 一個小夢想 ang isang munting pangarap

👤 Angelina s, umali

 

我要講述我的真實生活故事。我忘不了我所經歷的一切。十一個兄弟姐妹中我排第六,生活很貧困,父母親務農。小小年紀的我就要做家事幹活,因為我的哥哥姐姐們都早婚。我輟學沒有讀大學。我們兄弟姐妹過得很辛苦,但勉強過日,因為我們敬愛我們的父母親。我幫忙母親賣菜,提供我五個弟妹上小學的費用。

看到親戚們求學畢業,有的還出國去,我妒忌之情油然而生,我常常問自己什麼時候也能到國外去。明知道自己沒有讀過書,是不可能出國的,但是每次看見飛機飛過,我就會問自己何時可以坐上飛機。對一個才十三歲經歷了不少艱難生活的女孩,那都是妄想。不久,十五歲那年我也出乎意料地結婚了,生了三男一女,那時才知道養家的負擔。我丈夫是個老實人,但也是個貧農,生活困難。

有一次,有個仲介到我們鄉下來,他說台灣在招工。為了孩子們的未來,我去碰運氣試試看,我試著申請來台灣,完成我之前出國的夢想。老天保佑,我被錄取了。

離別真痛苦,但是為了四個孩子們,我還是出國來到台灣。那時,我向自己證明怎麼和別人相處,怎麼和他們合作。雖然我連一句中文都不會講,但我相信只要肯做,能配合別人,一定能達成任務。好在我進了一家養老院,也有一些菲律賓外勞在那兒工作。真感謝上天保佑,祂沒有拋棄我。雇主對我非常好。我向台灣致敬。雖然我們是不同族群,他待我們如一家人。當我丈夫知道我有個好老闆時,他也很慶幸。

剛開始,因為是第一次離開家人,倍加思親,日夜都想念,只有講長途電話時才能減除心裡的悲傷痛苦。沒有一天一夜不會想起小孩。當我在電話中與老公和小孩講話時,我的心情才會慢慢的緩和。做了一年,我快快請假回家鄉,我好想擁抱我生命中最珍愛的人 ─ 四個孩子和他們的爸爸。我為了滿足小小的夢想,不知道犧牲、忍耐了多少。

最痛苦的是,我的愛人得了糖尿病,嚴重到雙眼失明,所以我必須獨自一人扶養四個孩子和他的醫療費。我老公這樣連續求診服藥六年。我在2008年決定重回台灣,才能繼續支付他的醫療費,由我父母親和孩子們照顧我的丈夫。2011三年契約屆滿,我重回菲律賓家鄉和家人團聚。可悲的是,我們只相聚了一天,我的愛人就因為心臟病發作而往生。

當時我以為自己無法承受打擊,但是想到可憐的孩子們,我勉強鼓起勇氣再奮鬥,時時向上天祈禱,給我挫折時,也要給我能力和堅強意志。我愛我的家人,我會不屈不撓地做下去,所以我要繼續在這工作,我要從貧困站起來。

但上帝像在開玩笑似的,當我覺得生活有點起色了,我父親心臟突然出了嚴重毛病,心臟越來越大。我告訴自己,沒有儲蓄也沒關係,只要能醫好我父親的病,支付他的醫療費。就這樣兩年吃藥維持生命,我每天祈禱我父親康復,在我回家時能夠健在。但不幸的是,他在2014年1月7日就去世了。我心裡好難過,我沒有機會照顧我親生的父親,反而要看護和我無親戚關係的老長輩們。這是工作所需要,我才能實現我未來的夢想。外勞命苦,為了實現你全部的夢想,為了美好的生活,忍耐犧牲是必經之途。這就是我真實的故事,謝謝大家傾聽,加油,上天保佑我們大家。


As many entries presented hardships and sacrifices of migrant workers, Angelina S. Umali’s Ang Isang Munting Pangarap (One’s Small Dream) truly touches the heart. In her story, Angelina presented the many difficulties, heartaches and sacrifices that one endures from the time that she was still in the Philippines and while she works here in Taiwan. Her very candid description of her family’s background, the struggles they went through growing up best portrays the hardship that many Filipino migrant worker’s family faces. She tells with a heavy heart how her loved one had to suffer from illness and how she had to cope with not being beside him during those trying times. Despite the many losses, the loss of loved ones, being away from your children, Angelina was very sincere and succinct in expressing her strong resolve to continue building a bright future for her children and loved ones.

I loved how Angelina wrote her story. I wonder how she could have written her story, using a computer or a smart phone? While she may be perceived by a few others as having violated “rules” in writing stories, like needing to have correct grammar and using formal language, I did not find her use of “cellphone language” as offensive. In fact, it was, again, very honest as well as telling of the times on how someone can be creative and resourceful in telling one’s story without losing the essence or the message one wants to evoke in his or her story.

All in all, even if Angelina’s story was very sad, I find hope in her story and inspiration in her life.

發表迴響

你的電子郵件位址並不會被公開。 必要欄位標記為 *