หญิงไทยตัวเล็กๆกับร้านอาหารไทยร้านเล็กๆด้วยใจรัก

 2018 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อ 泰文初選  

📜 หญิงไทยตัวเล็กๆกับร้านอาหารไทยร้านเล็กๆด้วยใจรัก

👤 วารุณี อินทรฤทธิ์

 

ก่อนอื่นขออนุญาติแนะนำตัวคร่าวๆก่อนนะคะ ข้าพเจ้าเป็นคนไทยภูมิลำเนามาจากจังหวัดจันทบุรี ที่บ้านประกอบอาชีพทำสวน ทั้งทุเรียน มังคุด ลำไย ลองกอง และสละ แต่เป็นสวนพื้นที่ไม่เกินสิบไร่ ไม่ใช่ผู้ประกอบการสวนรายใหญ่ ฐานะทางบ้านจึงไม่ได้ร่ำรวย ข้าพเจ้าพักอาศัยในกรุงเทพฯตั้งแต่อายุ23คือเข้ามาศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัย จนถึงเรียนจบเข้าสู่วัยทำงานก็พักอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯมาโดยตลอด จนกระทั่งอายุ35ข้าพเจ้าได้ศึกษาดูใจกับแฟนชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนได้ครบ1ปี ทางบ้านผู้ใหญ่ก็เห็นสมควรด้วยวัย ของข้าพเจ้าและสามีให้แต่งงานกัน ระหว่างที่เดินเรื่องแปลเอกสารส่วนตัวเพื่อประกอบการขอขอวีซ่าแต่งงาน ข้าพเจ้าก็พบว่าได้ตั้งครรภ์จึงรีบดำเนินเรื่องการขอวีซ่าจดทะเบียนสมรส จัดงานแต่งงานที่บ้านตามประเพณีไทยตามความประสงค์ของคุณแม่ แล้วจึงย้ายมาพักกับสามีที่โคตาคินนาบาลู มาทำความรู้จักกับโคตาคินาบาลูสักหน่อยนะคะ เรียกย่อๆว่าเคเค เป็นรัฐหนึ่งของประเทศมาเลเซียตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว ด้านฝั่งที่ติดกับประเทศบรูไน โดยที่เมืองนี้ไม่มีพื้นที่ติดต่อกับเมืองหลวงกัวลาลัมเปอร์รวมทั้งไม่มีอาณาเขตที่เชื่อมต่อกับประเทศไทย ดังนั้นการเดินทางที่เหมือนจะใกล้ ก็กลับกลายเป็นค่อนข้างไกลเพราะการเดินทางจากไทยมาที่เมืองนี้จะต้องนั่งเครื่องบินสองต่อ เคยมีการให้บริการเที่ยวบินตรงหลายสิบปีที่แล้ว แต่ก็ได้ยกเลิกไป คนพื้นเมืองก็มีไลฟ์สใตล์จะง่ายๆสบายๆไม่เร่งรีบ หลังจากที่มาพักอาศัยที่โคตาคินาบาลู ผ่านพ้นช่วงเวลาอุ้มทัอง ฝากครรภ์ การคลอดที่รพ.รัฐบาลในมาเลเซีย การอยู่เดือนหลังคลอดตามขนบธรรมเนียมประเพณีของคนจีน ซึ่งเล่าคร่าวๆจากที่ก่อนแต่งงานข้าพเจ้าไม่เคยได้ทราบหรือมีข้อมูลมาก่อนเลย คือห้ามออกจากบ้านแม้แต่ออกมาหน้าบ้านให้ร่างกายโดนลมจากภายนอกตลอดหนึ่งเดือน อาบน้ำได้แค่อาทิตย์ละสองครั้ง ห้ามสระผม แต่ข้าพเจ้าแอบสระเพราะทนไม่ไหวจริงๆ น้ำที่ใช้อาบน้ำก็จะมีความร้อนมาก ระดับ8ของเครื่องทำน้ำอุ่น มีครั้งนึงที่ข้าพเจ้าลืมปรับระดับอุณหภูมิกลับหลังจากอาบน้ำ แล้วหลานสามีอายุเจ็ดขวบอาบน้ำต่อ เจอน้ำความร้อนสูงเลือดกำเดาไหลออกมา เด็กไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร แต่ข้าพเจ้าทราบว่าเพราะน้ำร้อนเกินร่างกายของเด็กจะอาบได้จึงรู้สึกผิดมากที่เลินเล่อ อาหารที่ทานก็จะต้องทานแค่ไก่ผัดขิง ขาหมูต้มสมุนไพร ปกติบ้านอื่นจะอยู่เดือนกันแค่เดือนเดียว แต่แม่สามีของข้าพเจ้าเคร่งครัดมากจึงจัดการให้ข้าพเจ้าอยู่เดือนถึงสองเดือน เมื่อลูกอายุสามเดือนข้าพเจ้าจึงขอแม่สามีกลับมาพักกับสามีที่อพาร์ทเมนท์ หลังจากที่ข้าพเจ้าเลี้ยงลูกอยู่บ้านได้ครบ1ปี ก็ตัดสินใจที่จะเปิดขายอาหารไทยโดยเริ่มจากขายในฟู้ดคอร์ทเล็กๆ ลงทุนประมาณ1,500ริงกิต หรือหมื่นกว่าบาท

สังคมโดยทั่วไปของแม่บ้านคนไทยส่วนใหญ่ในโคตาคินาบาลูจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก หรือทำธุรกิจส่วนตัว ส่วนมากมาจากเชียงรายเชียงใหม่ โดยรวมแล้วสถานฑูตแจ้งว่าที่โคตาคินาบาลูมีคนไทยพักอาศัยและทำงานไม่เกิน200คน เท่านั้น ถือเป็นจำนวนที่น้อยที่สุดในทุกรัฐของมาเลเซียเลยก็ว่าได้ ในการที่จะหาพนักงานคนไทยที่ทำอาหารไทยจริงๆจากคนไทยที่พักอยู่ในโคตาคินาบาลูมาช่วยงานจึงเป็นเรื่องที่ยากมากๆหยุดคิดไปได้เลย ก่อนนั้นข้าพเจ้ารักในการทำอาหารอยู่แล้ว ช่วงที่อยู่กรุงเทพฯข้าพเจ้าชอบหัดลองทำอาหารจากตามเว็บบล็อกเกอร์ และยูทูป เมื่อแบ่งปันให้ทางบ้าน เพื่อนหรือคนรู้จักชิม ได้การยอมรับเป็นอย่างดี เหตุผลที่ข้าพเจ้าเริ่มความคิดต้องการขายอาหารไทย เกิดระหว่างที่ข้าพเจ้าตั้งครรภ์และใช้ชีวิตในประเทศมาเลเซีย ที่เมืองเคเคมีร้านอาหารไทยขายอยู่ในเมืองนี้แค่สามร้าน ราคาอาหารแพงและแต่ละร้านมีเซอร์วิสชาร์จ10%gst 6% ถ้าทานอาหารพื้นเมืองหรืออาหารจีนในโคตาคินาบาลูรสชาติไม่ค่อยถูกปากข้าพเจ้านัก ยกตัวอย่างน้ำจิ้มก๋วยเตี๋ยวก็จะเป็นสูตรเดียวกันนี้ ใช้กับก๋วยเตี๋ยวทุกประเภท ข้าวมันไก่ ไปถึงอาหารทะเล ซึ่งอาหารไทยน้ำจิ้มจะมีหลากหลายชนิดตามชนิดอาหารเลยทีเดียว ข้าพเจ้าภูมิใจในอาหารไทยที่มีความปราณีต มีรายละเอียด และมีรสชาติทั้งเผ็ด เปรี้ยว หวาน มัน ครบเครื่อง อาหารไทยเป็นอาหารที่ถ้าปรุงเสร็จแล้วไม่ต้องตกแต่งเยอะมาก สีสันตามสูตรต้นตำหรับของคนไทยมีความน่าทาน มีความสวยงามอยู่ในตัวเอง

เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดขายอาหารแม่สามีก็ช่วยดูแลลูกให้โดยพาลูกไปบ้านแม่สามีก่อนและหลังเลิกร้านก็ไปรับมา ด้วยทุนทรัพย์จำกัด เราจึงเริ่มเปิดร้านในฟู้ดคอร์ทโดยมีแรงงานคือข้าพเจ้าและสามี พื้นที่ในฟู้ดคอร์ทจะเป็นร้านขนาด 1.5×1.5เมตร เท่านั้นจึงไม่สามารถขายอาหารหลากหลายได้ ข้าพเจ้าจึงคิดเลือกเฉพาะเมนูเด่นๆที่ในเมืองนี้ยังไม่มีขายแต่นิยมกันมากในกัวลาลัมเปอร์ คือก๋วยเตี๋ยวเรือ โดยศึกษาสูตรจากยูทูปและดัดแปลงบางอย่างจากประสบการณ์ของตัวเอง เช่นตามสูตรใส่มะเขือเทศกับเต้าหู้ยี้แดงเพื่อความเปรี้ยวเค็ม ข้าพเจ้าก็เปลี่ยนเป็นสับปะรดตามสูตรก๋วยเตี๋ยวของจันทบุรีกับบ๊วยเค็มที่ให้รสชาติทั้งความเปรี้ยวและความเค็มที่กลมกล่อมกว่า มีแม่บ้านคนไทยที่นี่เคยมาหลอกถามเหมือนกันว่าใส่อะไรบ้าง แต่ข้าพเจ้าไม่บอกเพราะคนพื้นเมืองเคเคชอบก็อปปี้สูตร ถ้ามีใครทำธุรกิจอะไรแล้วขายดีก็จะทำตามๆ เมนูอื่นก็จะมีส้มตำ ยำมะม่วง ทอดมันปลาอินทรีย์ ข้าวผัดสับปะรด ห้าเมนูการเตรียมของ และทำออเดอร์สำหรับสองคนก็ถือว่ายุ่งวุ่นวายพอตัวแล้ว ดีที่ทางฟู้ดคอร์ทคิดค่าเช่ารวมกับรับผิดชอบเก็บล้างจานให้ด้วยเลย จะไม่สะดวกตรงที่ใช้ตู้เย็นเก็บของร่วมกันหลายๆร้าน ต้องเดินไปมาระหว่างตู้เย็นกับก็อกน้ำเหมือนกัน ลูกค้าที่มารับประทานอาหารในฟู้ดคอร์ทนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนทำให้ต้องหัดพูดภาษาจีนในการสนทนา ถ้าสนทนาภาษาอังกฤษลูกค้าจะเขินอายไม่กล้าสั่งอาหาร เราเริ่มขายกันตั้งแต่หนึ่งวันถัดไปจากที่ลูกอายุครบขวบปีเมื่อกลางเดือนเมษา2017 กิจการก็เรื่อยๆเพราะที่เมืองนี้จะขายอาหารไทยได้เงินเยอะๆต้องเลือกทำเลย้ายท่องเที่ยวที่มีคนจากหลายประเทศ ไม่ใช่เป็นคนพื้นที่ เนื่องจากทำเลตรงที่ข้าพเจ้าสามารถเช่าไม่ใช่ทำเลย่านในใจเมืองแหล่งท่องเที่ยว เมื่อทำร้านได้หกเดือน เพื่อนสามีมาเสนอว่าเขามีร้านอาหารที่เปิดให้ภรรยาทำแต่ไม่สะดวกทำต่อ ถ้าข้าพเจ้าสนใจก็ทำกิจการเป็นร้านอาหารไทยต่อเลยโดยที่ไม่ต้องเสียเงินทางเขาจะออกค่าใช้จ่ายให้ รวมทั้งมีเงินเดือนให้ข้าพเจ้าแต่ไม่มากนัก เมื่อกิจการคืนทุนข้าพเจ้าจึงจะได้เงินเพิ่มจากกำไร50% เมื่อปรึกษาพ่อแม่พี่น้องสามีแล้ว ทุกคนต่างเห็นว่าเป็นข้อเสนอที่ดี เศรษฐกิจแบบนี้เราสมควรหลีกเลี่ยงความเสี่ยงหรือการกู้ธนาคารมาลงทุน การที่เปิดร้านโดยบริหารจัดการเอง มีผู้ช่วยเหลือออกเงินทุนรอรับปันผลกำไร เป็นเรื่องปกติทั่วไปในเคเค เกินครึ่งของร้านอาหารที่นี่ คนออกต้นทุนกับคนบริหารจัดการหรือที่ภาษาไทยเรียกว่าหุ้นลม มีมากมาย ช่วงก่อนที่ข้าพเจ้าจะย้ายออกจากฟู้ดคอร์ทก็มีน้องคนไทยที่แต่งงานที่นี่มา6ปีต้องการเปิดขายก๋วยเตี๋ยวโดยแจ้งข้าพเจ้าว่ากำลังมองหาทำเลขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ข้าพเจ้าจึงบอกให้มาขายที่เดียวกับข้าพเจ้าเลยไม่ต้องกังวลเรื่องแย่งลูกค้ากันหรอก เพราะก๋วยเตี๋ยวเนื้อกับก๋วยเตี๋ยวเรือถึงจะมองดูคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน แต่เมื่อน้องคนนั้นย้ายมาก็ต้องการสั่งเส้นก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กจากกัวลาลัมเปอร์มาเหมือยกับข้าพเจ้า ซึ่งตอนนั้นข้าพเจ้าไม่ได้เฉลียวใจอะไร ก็จัดการสั่งให้ด้วยกันพร้อมทั้งแนะนำร้านที่ส่งของ เบอร์โทรบริษัทคาร์โก้ และร้านของน้องคนนี้ยังไม่มีป้ายชื่อร้านถึงจะเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆในฟ฿ดคอร์ทก็จำเป็นต้องมีรูปภาพอาหาร ชื่อร้านติดเพื่อดึงความสนใจและให้ลูกค้าจดจำ สามีข้าพเข้าแนะนพร้านที่ทำป้ายให้เป็นร้านเดียวกันกับที่ข้าพเจ้าทำป้าย และแล้วปัญหาความบาดหมางใจก็เริ่มก่อตัว เมื่อป้ายที่น้องคนนั้นสั่งมาสีและรูปแบบ รวมทั้งเมื่อเขียนเป็นภาษาจีน คล้ายกันกับร้านข้าพเจ้าทุกอย่าง ข้าพเจ้าเคยคิดว่าเขาจะออกแบบเองใช้ไอเดียความคิดของตัวเอง เมนูก็มีทอดมันแต่เป็นทอดมันเต้าหู้ปลา ยำมะม่วง ส้มตำ ข้าวผัดสับปะรด น้องเขาให้เหตุผลว่าข้าพเจ้าใกล้จะย้ายออกไปแล้วดังนั้น เขาจึงสามารถขายต่อแทนได้ คนไทยรุ่นใหญ่ๆสอนให้ข้าพเจ้าให้ให้อภัยและมีเมตตาต่อเขาสักวันเมื่อมโนธรรมของเขามีโอากาสเติบโตเขาคงจะตระหนักได้เองว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ ข้าพเจ้าก็อดทนให้ผ่านเดือนสุดท้ายไปเพื่อจะได้ย้ายไปอยู่ในรูปแบบร้านอาหารเต็มตัว ถึงอย่างไรถ้าสิ่งต่างๆที่ทำเราใช้ความคิดและจินตนาการของตัวเอง ถึงจะมีการลอกเลียนแบบแต่จะอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อข้าพเจ้าตกลงปลงใจเริ่มทำเป็นร้านเดือนตุลาคม2017ก็เริ่มคิดเมนูเองเพิ่มมาเป็น20-30เมนู โดยเน้นเอาที่ตัวเองถนัด พยายามให้มีความหลากหลายเป็นรสชาติเหมือนไทยแท้ ไม่ซ้ำกับร้านอาหารไทยร้านอื่นๆในเคเค ยกตัวอย่างเช่น ปลาเผา แกงส้มใต้ แกงเห็ด ยำแหนม ยำหมูยอ สร้างเอกลักษณ์ของตัวเอง และไม่ทำร้ายคนไทยด้วยกันด้วยการเปิดทำเลใกล้เคียงกัน คล้ายๆกัน การแย่งลูกค้ากันจะทำให้ร้านเป็นที่รู้จักได้เร็วแต่ไม่ใช่หนทางที่ผู้เจริญจะเลือกเดิน การเปิดร้านหรือกิจการอะไรในต่างประเทศเจ้าของจำเป็นที่ต้องสามารถทำงานได้ในทุกตำแหน่ง ถึงแม้ว่าร้านอาหารนี้จะเป็นร้านห้องแถวเดียวใส่โต๊ะขนาดสี่ที่นั่งแค่เก้าโต๊ะเท่านั้น ปัญหาที่สำคัญที่สุดจะเป็นปัญหาเรื่องคนงาน แรงงานหายากกว่าที่ไทย เพราะแรงงานส่วนใหญ่เป็นคนคาดาซานคนพื้นเมือง และฟิลิปปินส์ซึ่งแม้จะสะอาดคล่องแคล่วว่องไว แต่ด้านความรู้ความเข้าใจ ทักษะความจำในการทำอาหารยังต้องสอนหลายๆครั้ง และไม่อดทนงานเท่าคนไทย สำหรับคนไทยข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดามากที่พวกผู้หญิงไทยสามารถทำกับข้าวเป็น ช่วงที่เปิดร้านใหม่ๆข้าพเจ้าต้องปรับใจปรับอารมณ์กับความเข้าใจการเรียนรู้ที่ช้าของพนักงานท้องถิ่นหรือฟิลิปปินส์ ข้าพเจ้าเข้าใจกระจ่างเลยว่าทำไมค่าแรงขั้นต่ำคนงานที่นี่ถึงถูกกว่าประเทศไทย แม่ของข้าพเจ้าได้มาช่วยเหลือเบื้องต้นพร้อมทั้งหาแม่ครัวซึ่งเป็นจากหมู่บ้านใกล้เคียงมาช่วย สองเดือนแรกนั้นทุกอย่างสบายเพราะมีผู้ช่วยแม่ของข้าพเจ้าถึงจะทำอาหารไม่เก่งแต่ก็เข้าใจว่าผักอะไรใช้ทำกับข้าวอะไร สามารถช่วยหยิบจัดเตรียมให้ได้ แม่ครัวก็มาจากจังหวัดเดียวกันทำรสชาติอาหารออกมาใกล้เคียงกันไม่ต้องปรับสูตรอะไรมาก ของสดทั้งผักและเนื้อสัตว์อาหารทะเลสามีข้าพเจ้าจะไปซื้อเองที่ตลาดทุกเช้า เมื่อแม่ข้าพเจ้ากลับไปพร้อมกับแม่ครัวและแม่ตรัวได้แจ้งว่าจะกลับมาทำเวิคเพอมิตการทำงาน1ปีกับข้าพเจ้าอย่างถูกต้อง ข้าพเจ้าก็จ้างเชฟคนพื้นที่ระหว่างที่รอ และโชคดีที่มีเว็บบล็อกเกอร์นักชิมแนะนำอาหารหลายเว็บในเมืองนี้ มีมาชิมอาหารและเขียนถึงร้านของข้าพเจ้าในแนวทางที่ดี ลูกค้าก็มากขึ้นๆงานของข้าพเจ้าก็หนักขึ้นเพราะต้องสอนงานเชฟคนพื้นที่ไปด้วย เมื่อผ่านไปหนึ่งเดือนเชฟคนพื้นที่ขอลาออกเพราะงานหนักเวลาพักเบรคก็ต้องเตรียมของต่อ ไม่ใช่นิสัยของคนที่นี่ อีกทั้งแม่ครัวคนแรกก็เปลี่ยนการตัดสินใจไม่กลับมาทำงานกับข้าพเจ้าเพราะมีภาระทางบ้านที่ละทิ้งไม่ได้ แม่ของข้าพเจ้าก็ได้แนะนำลูกของคนรู้จักมาช่วยทำอาหาร แต่ถึงเป็นคนไทยมาแต่ถ้าไม่ใช่มืออาชีพ ข้าพดจ้าก็ยังต้องสอนงานและคอยเตือนเรื่องความเร็วอยู่เสมอ ในช่วงสามเดือนที่พ่อครัวอายุ23มาช่วยงาน เบาแรงข้าพเจ้าไปได้มาก แต่ข้าพเจ้าไม่สามารถทำได้เหมือนตอนที่แม่กับแม่ครัวมาช่วยเต็มตัวละทิ้งร้านไปร่วมงานแต่งงาน หรือกิจกรรมเยี่ยมผู้ป่วยในเรือนจำ ตามหน้าที่ของจิตอาสาของสถานฑูตไทย ถ้าหนึ่งวันในหนึ่งเดือนที่สมาชิกจิตอาสาสี่คน นัดกันไปเยี่ยมนักโทษคนไทยในเรือนจำโดยเงินที่ใช้ซื้อสิ่งของจำเป็นให้นักโทษจะเป็นงบประมาณจากทางรัฐบาลไทยโดยสถานฑูตจะให้กับแม่บ้านคนไทยที่สมัครเป็นจิตอาสาทุกรัฐ รัฐละห้าหมื่นบาทไทย ไว้คอยช่วยเหลือคนไทยหรือจัดกิจกรรมฝีมือแรงงานกิจกรรมพบปะสังสรรค์ในหมู่คนไทยบรรเทาการคิดถึงบ้านเกิดเพื่อคนไทยในรัฐนั้นๆ เมื่อมีการจัดกิจกรรมเหล่านี้ข้าพเจ้าต้องจัดเป็นวันหยุดร้านถึงจะตรงกับวันอาทิตย์ครึ่งวันก็ต้องเสียสละ ข้าพเจ้ามีจัดทำกรุ๊ปแชทผ่านโปรแกนมแมสเสนเจอร์เพื่อเข้าถึงข้อมูลข่าสารระหว่างกันและกันและเป็นช่องทางประชาสัมพันธ์ข่าวสารจากกงสุลไทยในมาเลเซีย

ตอนนี้ผ่านเข้าเดือนที่เจ็ดร้านของข้าพเจ้าก็ยังไม่เรียกว่าอยู่ตัวได้ ถึงจะลงทุนน้อยก็ยังไม่คืนทุนเพราะยังไม่สามารถหาพนักงานหลักหรือแม่ครัวประจำที่จะช่วยต้อนรับลูกค้าให้ได้ ถ้าหากมีการประชาสัมพันธ์ทางสื่ออนไลน์เหมือนครั้งที่เว็บนักชิมมาเขียนถึงร้านของข้าพเจ้าห้าครั้ง ห้าเว็บไซต์ ในแต่ละครั้งนั้น วันถัดมาลูกค้าเต็มร้านแต่เราต้องให้ลูกค้ารออาหารนานเกินไป เพราะพนักงานอีกคนทำอาหารก็ยังไม่เก่ง และพนักงานคนจัดเตรียมของทุกคนยังไม่เข้าที่เข้าทาง เมื่อลูกค้ามาเยอะ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถบอกหรืออธิบายแก่ลูกค้าได้ เมื่อทำเป็นร้านต้องมีความพร้อมตลอดเวลา ขณะนี้ลูกชายของข้าพเจ้าอายุเข้าสองขวบแล้ว เริ่มหัดพูดเริ่มน่ารัก และขี้อ้อนข้าพเจ้ามากๆทุกครั้งที่เจอกัน แต่เราไม่ได้เจอกันทุกวันเพราะหลังจากที่ข้าพเจ้าเลือกทำร้านอาหารนั้น แม่สามีก็ให้ลูกไปอยู่ในความดูแลของแม่สามีทุกวัน ข้าพเจ้าจะมีเวลาเจอลูกและดูแลลูกแค่วันหยุดอาทิตย์ละวัน บางครั้งอดสงสารลูกไม่ได้ที่ข้าพเจ้าไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับลูกช่วงสี่ปีแรกให้มากที่สุด หรือตัวติดกันตลอดเวลาเหมือนแม่บ้านคนไทยหลายคนที่ไม่ได้ทำงานนอกบ้าน แต่เมื่อมีโอกาสทำในสิ่งเป็นความฝันข้าพเจ้าก็ต้องทำให้เต็มที่ เพื่อที่สิ่งที่ข้าพเจ้าไม่พอใจและเป็นแรงผลักดันยิ่งให้ต้องพิสูจน์ตัวเอง เพราะด้วยบุคลิกของข้าพเจ้าจะเหมือนคนชอบแต่งตัวอยู่บ้านรักสวยรักงาม ไม่เหมือนคนที่ชอบเข้าครัวทำกับข้าว พี่ชายของสามีข้าพเจ้าเคยพูดว่า อาหารของข้าพเจ้าไม่ใช่สูตรอาหารไทยแท้ๆ แต่ว่าข้าพเจ้าเป็นคนไทยมาจากภาคตะวันออก ถ้าเขาเข้าใจผิดไปว่าคนไทยจากเชียงรายจากชายแดนเชียงใหม่ที่มีอยู่ส่วนมากจะเข้าใจรสชาติอาหารไทยมากกว่า ข้าพเจ้าคงต้องให้เวลาพิสูจน์ทุกสิ่งทุกอย่าง ระหว่างนี้ข้าพเจ้าก็เตรียมหาแม่ครัวมาเพิ่มอีกหนึ่งคนเพื่อรองรับการจะโฆษณาร้านทางสื่อเฟซบุคต่อไป แม้ว่าจะต้องจ่ายค่าเครื่องบินให้ ค่าที่พัก ค่ารถรับส่งและดูแลรับผิดชอบหลายๆอย่าง แต่เมื่อมีฝัน มีแรงกายแรงใจ ข้าพเจ้าภูมิใจที่เกิดเป็นคนไทยเป็นชาติที่มีวัฒนธรรมหลายด้านทั้งการแต่งบทกวี กาพย์ยานี กลอน โคลง คำฉันท์ สุภาษิต เพลงไทยเดิม การฟ้อนรำแบบไทย มวยไทย โดยเฉพาะอาหาร อาหารไทยเป็นวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติไทย ข้าพเจ้ามั่นใจว่าคนจากทุกประเทศเมื่อได้ไปอยู่ต่างถิ่นต่างที่ ถ้ามีโอกาสได้ทำงานที่จะแสดงถึงวัฒนธรรมและสิ่งดีงามของประเทศของตนเองแล้ว น่าจะมีแรงสู้และมีความภาคภูมิใจมาก

 

發表迴響

你的電子郵件位址並不會被公開。 必要欄位標記為 *