鞭打的痕跡 Latay sa Laman

評審獎 Jury Award

📜 鞭打的痕跡 Latay sa Laman

👤 Melinda M. Babaran

 

Ang tagal kong nakatitig sa maletang walang laman. Hindi ko maumpisahan ang aking pageempake. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Halo-halong emosyon ang tila nagtatalo sa loob ko na nakatago sa blankong pagtitig sa kawalan. Masayang malungkot, nag-aalala at takot.

May oras ka ba? Pwede bang samahan mo muna ako? Kwentuhan muna tayo.

Uuwi na kasi ako ng Pinas. Tapos na kasi ang kontrata ko bilang isang factory worker sa isang malaking kumpanya ng Integrated Circuits dito sa Taiwan. Malungkot. Kasi kailangan ko ng iwan ang bansang naging tahanan ko ng mahigit isang dekada. Kailangan ko ng iwan ang bansa na kung saan ako naging tunay na malaya.

Masaya sanang umuwi sa tahanang kinalakihan ko. Makakita ng mga pamilyar na mukha ng mga kamag-anak at kaibigan. Kahit na mas maraming hindi magagandang ala-ala ang isa-isang bumabalik sa isipan ko lalo ngayong malapit na ang pagbabalik ko. Masaya. Sana. Kaso andun ang tatay ko,kaya natatakot ako.

Ang weird di ba? Takot ako sa sariling ama ko.

Alam mo kasi hindi niya ako tanggap. Hindi nya matanggap na tomboy ang anak nya. Kelan ko pa nalaman na ganito ako? Grade four pa lang ako alam ko na na iba ako. Kinalong ako ng kaklase kong babae noon. Hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko pero masarap sa pakiramdam ko. Nung una, hindi ako pinapansin ng tatay ko. Marahil nalulunod din sya sa sarili nyang kalungkutan noong mga panahong yon dahil kakaalis lang ng nanay ko para mang-ibang bansa. At dahil sya na rin ang tumatayong Ama at Ina, mas inaalagaan nya ang mga nakakabata kong kapatid. Sampung taong gulang na ako noon. Hindi na masyadong intindihin at ganoon pa lang kaaga nakitaan na ako ng mga magulang ko ng pagiging independent.

Kaya siguro hindi nya napansin na puro lalaki ang mga kalaro ko noon. Na imbis na mga manika ang hawak ko, mga text, tansan, turumpo at yoyo ang mga laruan ko. Inaabot ng maghapon sa init ng araw sa pakikipaghabulan, patintero at tumbang preso. At kapag nagkakapikunan, nakikipagbalyahan at suntukan kahit na puro lalaki ang kalaban. Trese anyos na ako nung simula nyang punahin ang pagkilos ko. Napakaharagan ko daw. Dalagita na daw ako pero paglalaro pa sa kalye ang inaatupag ko at puro lalaki pa daw ang mga kalaro ko.

Sa tuwing nakikita nya akong naglalaro sa kalye, palo ng sinturon ang inaabot ko. Kahit saan ako tamaan ng matigas na sinturon na sa tuwina ay nag-iiwan ng latay sa balat ko. Gumuguhit na init sa tuwing lalagapak sa braso, sa binti, sa likod. Kahit saan ako matamaan na mas madalas, ang pinanghahampas nya pa ay yung bakal sa sinturon nya at hindi ang leather na parte nito. Parang unti-unting pinupunit ang aking balat at mga kalamnan sa sakit.

Minsang wala siyang suot na sinturon, ang ipinampalo nya sa akin ay yung kahoy ng walis tambo. Minsan yung yantok na kawayan ang gamit nya. Kahit saan pa rin nya ako tamaan. Kahit magsumiksik pa ako sa lahat ng sulok ng bahay namin, hahabulin nya pa rin ako para hampasin. Hindi niya alintana na bata ang hinahampas nya habang buong poot at ubod-lakas nyang inaasiwas ang pamalong hawak nya.

Pero ang madalas, yung parang siyang lumalaban ng boxing sa bilis at lakas ng pagsuntok nya sa batang katawan ko. Tila sa pamamagitan ng bawat pagbayo ng suntok sa mukha at lahat ng parte ng katawan ko,mapapalambot nya ang puso kong lalaki.

Nung una, umiiyak pa ako sa bawat pambubogbog ng tatay ko. Tinatanong ko sa sarili ko na napakalaki bang kasalanan ang nagawa ko para saktan ako ng ganun ng sarili kong ama. Naisip ko pa minsan siguro hindi nya ako tunay na anak, dahil ang tunay na magulang di kayang saktan ng ganoon ang kanyang anak. Hanggang nakasanayan ko na rin. Pati mga pagmumura nya at masasakit na salita tulad ng salot daw ang mga kagaya ko sa lipunan. Wala na akong maiiyak sa tuwing sasaktan ako ng tatay ko. At mas lalo akong pinatigas ng bawat palo, hampas at suntok na natatanggap ko. Mas lalo akong pinatatag ng bawat kirot sa aking kalamnan.

Isang araw dumating ang nanay ko mula sa abroad. Sandaling nahinto ang pananakit sa akin ng tatay ko. Pero minsang madaling araw, umuwi sya ng lasing. Pumasok sya sa kwarto ko. Himbing na ako noon sa pagtulog pero napabalikwas ako nung may sumipa sa akin. Kung ano-anong masasakit na salita ang sinabi nya. Dinuro duro nya ako at minumura habang sinasabing salot daw ako. Nakaupo lang ako non at nakatungo. Nagtatagis ang aking mga bagang dahil hindi ko matanggap at malunok ang bawat pagmumura nya at pang-iinsulto sa aking pagkatao. Nakakuyom ang aking mga palad bilang pagtutol pero hindi ko magawang lumaban. Tanging tahimik na pagluha ang nagawa ko at paulit ulit na paghiling sa isip ko na sana tumigil na sya. Hanggang sa maramdaman kong may matulis na bagay ang nakatutok sa leeg ko! Tinututukan ako ng ice pick ng tatay ko at sinasabing papatayin nya ako kung hindi ako magbabago. Noon nagising ang nanay ko at pilit syang inilabas ng kwarto ko. Pero bago pa sya lumabas ng silid, sinaksak nya ang ice pick sa kama ko, sa pagitan ng mga hita ko.

Noon ko naisip kailangan ko ng umalis sa bahay na iyon. Kailangan ko ng lumayo dahil sarili kong ama ang papatay sa akin. Sabi ko sa sarili ko,kailangan kong maging malaya.

Kaya ako napadpad dito sa Taiwan. Ilang taon na rin akong nagpapabalik balik dito. Ito na rin ang naging pangalawang tahanan ko. Sa mahigit isang dekadang pagtira at pagtatrabaho dito, naging tahimik ang buhay ko. Malaya kong naipapakita ang tunay kong pagkatao nang walang humuhusga. Sa bansang ito, pantay-pantay ang trato sa lahat. Dito, tanggap ako sa kung sino ako basta wala akong inaagrabyadong tao. Hindi ko kailangang magtago. Kahit sa aking trabaho, wala akong naramdamang diskriminasyon mula sa mga taiwanese. Madalas pa nga, kabiruan ko kahit ang mga lalaking taiwanese na katrabaho ko. Madalas din kaming lumabas para mamasyal. Wala akong natanggap na kahit isang masakit na salita o tingin ng panghahamak habang naririto ako sa bansang ito. Hindi ko kailangang matakot dahil walang mananakit sa akin. Masaya nga ang buhay ko dito sa Taiwan. Maayos ang lahat sa buhay ko.

Pero sabi nga nila, walang permanente sa mundo. Pagkalipas ng ilang taon, kailangan ko ng umuwi. Sa Pilipinas, sa totoong tahanan ko. Pero natatakot ako. Natatakot akong makita ang aking ama.

Pasensya ka na, kung naiiyak na ako.

Natatakot kasi akong makita ang mukha niyang pinaglipasan na ng panahon. Ang mga pisngi nyang lumubog na at mga mata nyang lumamlam na.

Natatakot akong makita ang dati nyang matipunong katawan na ngayon ay buto at balat na.

Di ko yata kayang makita ang mga bisig nyang naging dahilan ng mga latay ko sa katawan noon, na ngayon ay iginupo na ng matinding karamdaman.Mayroon siyang Cirrhosis of the Liver. Ito ang unti-unting gumugupo s kanya. Napakabilis ng progression. Halos wala pang isang taon pero pinahina na sya nito ng husto.

Natatakot akong makita na ang dating matayog at matibay na halagi ng aming tahanan, ngayon ay malapit ng mamaalam. Hindi naging sapat ang ipinapadala kong pera bwan-bwan para pigilan ang tuluyan niyang paghina dahil sa katandaan at karamdaman.

Ayokong makita ng ganoon ang tatay ko. Hindi ko kaya. Dahil sa kabila ng mga latay sa katawan ko na sya ang naging dahilan, sya pa rin ang ama ko. At mahal na mahal ko siya sa kabila ng mga pagkukulang nya sa akin bilang magulang, sa kabila ng hindi niya pagtanggap sa pagkatao ko. Pinatigas man ng bawat latay sa katawan ko ang puso kong lalaki, nanatili pa rin akong isang anak. Isa pa rin akong anak na nagmamahal sa kanyang ama at handang magpatawad.

Natatakot ako sa tatay ko. Takot akong mawala sya nang hindi niya nalalaman na mahal na mahal ko pa rin sya at matagal ko ng pinatawad at pinaghilom ang mga latay ko na gawa nya. Mas takot ako sa isipin na isang araw hindi ko na sya makikita at hindi ko man lang siya mapagsilbihan dahil nagtrabaho ako sa ibang bansa. Mas masakit sa palagay ko ang latay sa puso ko kung may masamang mangyayari sa kanya kesa sa mga latay sa katawan na ininda ko noon.

Sorry ha. Masyado bang mahaba ang drama ko? Pasensya ka na. Pero salamat sa pakikinig mo. Gumaan kahit paano ang loob ko. Sige tol, mageempake pako.


📝 Komento mula sa tagasuri|Conchitina Cruz

This narrative provides a fresh perspective on the OFW experience. The narrator’s life as a Filipino migrant factory worker in Taiwan becomes a reprieve from the suffering she endures back home because her father cannot accept her identity as a lesbian. Migrant work gives her the chance to leave the violence of her father behind and express her identity more freely in another country.

 

📝 Komento mula sa tagasuri|Myan Lordiane

Isang natatanging salaysay mula sa isang lesbyana/ tibo na natagpuan ang kanyang kalayaan sa Taiwan. Sa anyo ng prangka at tapat na pakikipag-usap sa mambabasa, inalala niya ang karahasang naranasan niya sa kabataan bilang isang “tomboy”. Habang ang ina ay nagtatrabaho sa ibang bansa bilang OFW, naiwan siya sa kanyang tatay na hindi matanggap ang kanyang pagkataong tumataliwas sa konsepto ng kasarian sa isang tradisyunal na bayan. Dito siya nakatanggap ng pisikal na abuso at masasakit na salita na siya ay salot sa lipunan. Dahil dito, lalong tumibay ang kanyang loob hanggang nagdesisyon siyang lumikas sa ibang bansa kung saan hindi niya naramdaman ang diskriminasyon. Bagamat may takot sa nakaraan, nagbalik siya matapos ang isang dekada na puno ng pagmamahal at kapatawaran para sa kanyang may sakit at tumatandang ama. Sa kabila ng lahat, nais niya itong alagaan at para daw sa kanya, “Mas masakit sa palagay ko ang latay sa puso ko kung may masamang mangyayari sa kanya kesa sa mga latay sa katawan na ininda ko noon.” Magandang salamin ng pagtrato ng kasarian sa Pilipinas at sa Taiwan (kung saan naging ligal na ang gay marriage at pawang mas tanggap ang LGBTQ). Repleksyon din ito ng malalim na relasyon ng pamilyang Pilipino (filial piety) ano pa man ang katayuan sa buhay.

 

📝 Komento mula sa tagasuri|Tony Cruz

A lesbian OFW is afraid to go home.


評審獎 Jury Award

📜 鞭打的痕跡 Latay sa Laman

👤 Melinda M. Babaran

我花了很長時間盯著空蕩蕩的行李箱。我無法開始打包我的行李。我不明白我的思緒。混亂的情緒在我腦海中打轉。非常高興,傷心,擔心和害怕。

你有時間嗎?你可以先陪我一下嗎?我們聊一聊。

我要回菲律賓去了。我在工廠當勞工的合約要結束了,我的工廠在臺灣是一家大型電路公司。我很傷心,因為我要離開這個國家,這個國家幾乎已經成為我這十多年的家。我要離開讓我真正感受到自由的國家。

本來應該高興,因為我要回到出生長大的家裡。看到家人,看到熟悉的親戚和朋友的面孔。雖然記憶中大部分不是都那麼美好的回憶,但我現在都回想起來,因為我就要回來了。本來應該是喜悅的,但是因為我的父親在,所以我很害怕。

很奇怪是嗎?我害怕自己的父親。

因為你知道嗎?他從來都沒有接受我。他無法接受他的女兒是同性戀。我到底是什麼時候知道我是同性戀呢?國小四年級的時候,我才知道我與眾不同。我的女同學把我放在她的膝上坐著。我無法解釋我的感受,但我莫名的感覺很愉快。起初,我父親沒注意到我。也許是因為他在那些日子裡被自己的悲傷給淹沒,因為我的母親當時去了一個不同的國家工作。也因此他同時身兼母職,大部分時間都在照顧我年幼的弟弟妹妹。那年我已經十歲了,不需要被照顧,我的父母讓我變得獨立。

也許他沒有注意到我的玩伴大部分是男性,所以原本我玩的應該是洋娃娃,但是我玩的是一些文字、瓶蓋、陀螺、溜溜球等玩具。在炎熱的一天中,我可以花一整天待在太陽底下玩追人、抓鬼、摔角推人。當玩到有點過火時,甚至會有爭執打鬥的情形,而且都是跟男生。當我13歲時,他才注意到我的行為。他覺得我的行為很粗魯,還虧我是女孩子,說我整天在街上跟一群男生玩在一起。

每當他看到我在街上玩耍時,他就會用皮帶鞭打我,不管皮帶打到我身上任何地方,總會在我的皮膚上留下痕跡。每當鞭打那一剎,那感覺熱燙的痕跡烙印在我的手臂上、腿上、背上。他更常利用鞭打的是皮帶的鐵扣環,每次被打到都會連皮帶肉的,在我身上劃過造成撕裂疼痛。

有時候他沒有繫皮帶,他就會用竹掃把的粗跟部份打我。有時是竹籐子。無論我被鞭打在身體的任何部位,不管我躲到家裡的任何角落,他都會追上來打我。他完全不會看在我還是小朋友而饒過我,他會把所有憤怒和精力用力的打在我身上。

但大部分情況下,他似乎用拳擊賽的方式打在我幼小的身體,他每一拳的衝擊速度和力量,像在對抗拳擊賽的敵人似的,打我臉部和身體各個部位,那個痛苦,使我男性的心都給軟化。

起初,每當我父親暴力的鞭打我時,我都會哭泣。我常常問自己,我是犯了多大的罪或做了多大的壞事,父親需要這樣子對待我、傷害我?有時候我懷疑他是不是我親生父親。因為有哪一個親生父親會這麼嚴重地毒打自己的小孩。直到我已經習慣了他辱罵、詛咒、用髒話罵我,說我是這一代的瘟疫,我的眼淚已經流到沒涙可流了。我所受到的每一次鞭打和拳打腳踢的疼痛,都使我越來越堅強。

有一天,我的母親從國外回來。使我父親暫時停止對我的暴力毒打。有次半夜他醉醺醺回到家,我已經熟睡了,他到我房間,我突然被他一腳給踢醒,他說了非常狠的話,一邊用手指著我的頭辱罵我,說我是社會的敗類瘟疫。而我只能坐著低著頭,我發抖哽咽說不出任何話。因為我不能接受且吞下他每一句詛咒我的話,以及侮辱我的為人。我的雙手緊握著拳頭想出手,但我還是忍住了沒有對抗。我只是默默地流淚,並在心裡祈求他停止這一切傷害。直到我覺得有個尖銳的東西架在我的脖子上!我的父親作勢要用扁鑽殺害我,說如果我不改變的話。那時我的媽媽醒了,強行帶他離開我的房間。但是在他離開房間之前,他把冰鑽插在我床上,就在我大腿之間。

那時的念頭,我需要離開那間房子。我真的需要離得遠遠的,因為再不走我父親會殺了我。我對自己說,我要尋找我的自由。

所以我去了臺灣。我已經來回這裡多年了。這裡也變成我的第二故鄉。在這裡工作十多年,我過著很寧靜的生活。我可以自由地表露我的真實身份,沒有得到任何人的批判。在這個國家,每個人都享有平等的對待。在這裡,我被人接受,只要沒有跟其他人結怨,我不需要躲躲藏藏。即使在我的工作中,我也沒有感受到臺灣人的歧視。甚至,我有一些臺灣同事都會跟他們互相打鬧玩耍。我們也經常外出遊玩。我在這個國家的時候,沒有收到過任何痛苦的言辭。我不必害怕,因為沒有人會傷害我。我在臺灣的生活很有趣、很高興。我在這裡的日子一切都很美好。

但他們說,世界上沒有任何東西是永久的。過了幾年之後,我必須要回到我真正的家鄉。但我很害怕,我害怕見到爸爸。

對不起喔,請原諒我在哭泣。

我害怕看到他年邁垂老的臉孔,以及他下垂的臉頰,和模糊的雙眼。

我害怕看到他以前魁梧的身體,現在已經骨瘦如柴了。
我不想再看到那些造成我身上的鞭痕的有力手臂,現在已經病的不輕了。他患有肝硬化,影響他身體變的虛弱。惡化速度非常快,不到一年時間,情況已經嚴重到這個程度。

我害怕看到我們家以前最高最堅固的柱子,現在卻快要垮下來。我每個月寄來的錢不足以供養他,以防止他因年老而產生疾病。

我不忍心看到我爸爸變成病懨懨的。我不能。雖然我身體的鞭痕都是他造成的,但是他仍然是我的父親。我還是非常非常的愛他,儘管他沒有盡到父親應有的責任,以及他無法接受我的事實,但我非常愛他。身上的鞭痕使我的個性跟我的心,變的更加男子漢。但他畢竟是我的父親。我還是一個愛父親的女兒,隨時願意原諒的孩子。

我很擔心我的父親。我擔心會在不知道我仍然愛他的情況下失去他,而且我很早就已經原諒他對我造成的心理創傷及身上的鞭痕。我更害怕有一天我再也見不到他,我甚至還沒盡到孝道照顧他,因為我長年在國外工作。萬一他發生什麼事,會造成我心中更大的創傷,比在我身上造成的傷口鞭痕更痛苦。

對不起。我的劇情太長了嗎?謝謝你耐心地聆聽我的故事。我減輕了一些壓力。好吧,兄弟我要繼續打包了。



評語|Conchitina Cruz

這則故事提供了對OFW全新視角。敘述者在台灣的菲律賓移民工廠工人的生活因她父親不能接受她作為女同性戀者的身份而成為她所忍受的痛苦得到緩解。移民工作使她有機會逃離父親的暴力,並在另一個國家更自由地表達自己的身份。

 

評語|Myan Lordiane

在台灣找到自己的自由的女同性戀的獨特敘述。他與讀者直截了當的誠實對話的形式,記得他在青年時期所經歷的暴力是因為“同性戀”身分。當母親在海外工作時,她就會被父親暴力的毒打,他父親無法接受她在傳統城鎮中性別混亂的事實。在此,她受到身體上的暴力虐待和傷害性言論,說她是社會中的瘟疫。結果,她因此變得更男子氣概及勇敢堅強所以她決定出國工作,在那裡她沒有感到被歧視。儘管暴力已經過去了,但是她還是有些恐懼,但她在十年之後需要回家鄉,仍然帶著充滿了愛和寬恕為他生病和衰老的父親。儘管如此,她還是願意照顧她父親,“我想他萬一發生什麼事會造成我的心更大的創傷比在我身上造成的傷口鞭痕更痛苦。”這則故事完美的反映出菲律賓和台灣在同性戀上的認知(現在同性戀婚姻是合法的,但比較廣為大眾所接受的稱呼為LGBTQ)。這也反映了菲律賓家庭(孝道)根深蒂固的關係,無論經濟生活條件如何。

評語|Tonyo Cruz

A lesbian OFW is afraid to go home.

發表迴響

你的電子郵件位址並不會被公開。 必要欄位標記為 *