Dugaan Seorang Kakek Berhati Emas

🇮🇩 2019 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 📜 Dugaan Seorang Kakek Berhati Emas👤 Diani Anggarawati “Dia terjatuh di kamar mandi. Lalu pingsan dan koma selama dua hari. Begitu ia tersadar, namamulah yang ia cari. Jadi, kapan kau akan ke Hong Kong? Kungkung (1)sangat berharap kau kembali ke sini.” Pesan singkat dari Atin, perawat kungkung di Hongkong kubaca berulang kali. Aku tidak bisa mempercayai atau aku memang tidak siap atas apa yang diucapkannya. Pesan singkat itu berdengung di kepala, juga di dada. Sampai akhirnya, ama memanggilku dari dapur. Aku mendapatinya sedang mengaduk masakan dengan aroma menguar ke seluruh ruangan. Kulihat di wajan ada kapulaga, daun kari, dan kembang lawang. kemudian satu tangannya meraih daging sapi yang sejak siang sudah kurebus dengan panci presto. Aku berdiri di sampingnya, dengan maksud ingin meneruskan masakan, tapi dia menolak dengan satu tangan terangkat persis di depanku. Dia membalikkan badan dengan cepat, lalu mengambil bubuk jintan, bubuk kunyit yang berjejer rapi di rak bumbu. Satu botol kecil terjatuh oleh karena terkena tangannya, dan aku segera memungut. Dengan cepat dituangkan kedua bubuk rempah tersebut. Kemudian, tangannya meraih beberapa sendok curry powder yang sejak mula sudah kusiapkan di meja. Tangannya mengaduk kembali. Diusapnya peluh dengan punggung tangan. Dia tampak Read More …

Elegi Ambarwati

🥉 優選 Choice Award 📜 Elegi Ambarwati👤 ETIK PURWANI Akan aku ceritakan kisah tentang seorang temanku kepadamu. Aku memberitahumu agar engkau berpikir adil bila engkau menjumpai temanku itu di mana saja di hutan belantara beton di negara Hong Kong. Di akhir kisah ini engkau akan mengerti bahwa negara yang penuh oleh gemerlap lampu dari rimbunan gedung-gedung yang semacam surga bagi sebagian orang, di sisi yang lain tak ubahnya neraka bagi orang semacam sahabatku. Sahabatku itu bernama Ambarwati. Aku dan Ambar berteman sejak kecil. Usianya tiga bulan lebih muda dariku. Ambar kecil adalah seorang anak gadis yang sangat cantik. Matanya kecil bening, hidungnya mancung wajar, bibirnya tebal berisi; selalu merah. Kulit Ambar kuning buah duku, rambutnya hitam tebal bergelombang.Ambar tidak pernah mempunyai ayah. Dahulu ibunya adalah seorang perantau di Malaysia. Ibunya tidak berhasil pulang membawa uang seperti orang-orang, hanya membawa Ambar yang masih di dalam kandungan. Setelah Ambar lahir, ibunya pergi lagi meninggalkan bayi Ambar pada pengasuhan neneknya. Ibu Ambar tidak pernah kembali sampai sekarang. Sejak kecil Ambar hidup susah. Nenek Supi, nenek Ambar, hanyalah seorang ngasak. Pekerjaan nenek Ambar hanyalah mencari-cari sisa-sisa hasil panen yang tertinggal di sawah-sawah orang. Nenek Ambar memilliki dua anak; ibu Ambar dan paman Ambar yang pekerjaan Read More …

NENEK LEE

🇮🇩 2019 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 📜 NENEK LEE👤 Susiati November 2017 adalah bulan di mana aku bertemu Nenek Lee. Wanita tua berusia 90 tahun ini terbaring tak berdaya di Taoyuan Veteran Hospital, atau tepatnya di No. 1492, Zhongshan Road, Taoyuan District, Taoyuan City, 330. Nenek Lee adalah pasien yang harus kujaga selama di Taiwan untuk tiga tahun ke depan. Meskipun ini adalah kontrak kerjaku kedua kalinya di tempat yang berbeda, tetap ada rasa gugup ketika aku bertemu majikan baruku. Pertama kali melihat Nenek Lee aku merasa takut namun juga iba, aku seperti melihat ikatan batin yang sangat kuat antara aku dan Nenek Lee. Agencyku, Miss Wang menjelaskan tugasku selama menjadi perawat Nenek Lee. Nenek Lee masih bisa tersenyum dengan jari jemarinya dikaitkan di tanganku. Nenek Lee tinggal di Daerah Huaxun, Zhongli.Di rumah Nenek Lee ini hanya ada dua orang, yaitu aku dan Nenek Lee sendiri. Suaminya meninggal 5 tahun lalu. Kedua anaknya semua lelaki, aku memanggilnya kakak pertama dan kakak kedua. Kakak pertama tinggal di nanpu atau wilayah Taiwan selatan. Tepatnya di Taitung. Kakak kedua lumayan dekat dari Zhongli, yaitu di Hsincu. Namun, entah mengapa mereka kurang peduli dengan Nenek Lee. Aku tahu Nenek Lee menderita penyakit Alzheimer. Penyakit Read More …

Setangkup Asa di Langit Formosa

🇮🇩 2019 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 📜 Setangkup Asa di Langit Formosa👤 Etik Nurhalimah Malam semakin larut, hawa dingin membungkus daerah Tamsui. Jaket tebal yang kukenakan tak mampu melawan rasa gigil yang kian menggigit kulit. Aku menggelung diri ke dalam selimut tebal. Mengempaskan lelah setelah seharian bergelut dengan pekerjaan. “Ais, aku mau ke toilet,” pinta nenek yang tidur di ranjang sebelahku. Belumlah mata ini terpejam, nenek kembali terbangun meminta ingin buang air kecil. Setiap malam ia bisa terjaga dua hingga tiga kali. Membuat kepalaku pusing saat bangun di pagi hari. Sebenarnya nyonya menyarankan untuk memakai pampers, tetapi nenek merasa tidak nyaman. Akhirnya saran nyonya terbantahkan. **“Setelah sarapan, jangan lupa ajak nenek berjemur matahari dan jalan-jalan ke taman! Hari ini cuaca cukup hangat, temperature meninggi dan angin tidak kencang,” ucap nyonya setelah mencecap tandas quaker di mangkuknya. Ini adalah Minggu ke dua, jatahku berada di rumah Nyonya Chan , menantu pertama nenek yang tinggal di daerah Tamsui. Wanita paruh baya dengan rambut sebahu inilah yang bertanda tangan di atas selembar kertas kontrak kerjaku. Namun, setiap dua minggu, kami berpindah tempat di rumah anak-anak nenek yang lain. Bergilir. Alasannya agar semua merasakan bagaimana mengurusi orang tua. Keadaan ini membuatku tidak nyaman. Harus Read More …

Kisah Para Pengantin

🇮🇩 2019 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 📜 Kisah Para Pengantin👤 Loso Abdi Musim dingin 2016, pertama kalinya aku menginjakkan kaki di大雪山 di District Dongshi. Bus kecil yang kunaiki dari Stasiun Dongshi penuh sesak. Beberapa orang, termasuk aku tak mendapat tempat duduk. Sebenarnya aku datang paling awal, mendapat antrian paling depan, tapi ternyata hampir seluruh penumpang bus hari itu adalah para lansia, maka aku harus memberikan tempat duduk bagi mereka.Aku memakan nasi kepal berisi sayur kering dan telur dadar serta abon ikan yang kubeli di depan Stasiun, ketika bus mulai berjalan meninggalkan kota Dongshi. Teh panas yang kubawa dari asrama, cukup bisa mengusir hawa dingin yang memenuhi bus. Meninggalkan kota, jalur bus semakin menanjak. Kanan kiri jalan seluruhnya berupa lembah-lembah dengan tanaman buah jeruk, kiwi dan anggur. Pemandangan yang tak pernah kutemui di kampungku. Mataku enggan berkedip, takut terlewatkan pemandangan indah itu.Perempuan tua yang kuberi tempat duduk, yang kutaksir usianya sekitar 65 tahunan, menyentuh bahuku, menawariku kembang gula. “Ambillah! Kamu mau kemana? Mau naik gunung juga?” suaranya renyah.“Terima kasih, Bibi,” aku tersenyum lebar. “Iya, saya akan naik gunung, apakah Bibi juga akan naik gunung?” lanjutku balas bertanya.“Iya, kami juga akan naik gunung, kalau begitu nanti kamu ikut dengan kami saja, biar Read More …

LUKA

🇮🇩 2019 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 📜 LUKA 👤 Ifa Cahyani Maharani, nama yang cantik bukan yang memiliki arti seorang pemimpin wanita. Mungkin nama itu cukup berat bagiku, seorang gadis desa sebagaimana mestinya lugu, kumal, bodoh serta miskin. Gelar-gelar yang tak akan pernah hilang dari rangkaian namaku, atau memang pantas ku sandang, mengingat akulah sulung dari sembilan bersaudara. Pemimpin dari saudara-saudaraku, mungkin itu yang di harapkan ayah dulu, apalagi ia menyerah dalam hidup saat aku memasuki bangku SMA, otomatisb beban itu lebih terasa berat. Namun aku bersyukur, setidaknya aku mampu lulus hingga SMA, sekalipun itu tak lepas dari kerja kerasku. Sejak SD aku sudah menjadi penghuni panti asuhan, di sela waktu sekolah aku mengambil kerja paruh waktu di pabrik. Setidaknya itu mampu menopang kebutuhanku, buku-buku serta beberapa iuran liar yang di minta sekolah. Pihak panti hanya mampu membayar biaya wajib saja, sejak kepergian ayahku, aku harus lebih pintar lagi membagi hasil jerih payahku.Siang itu aku menangis pilu, pengabdianku di panti setelah lulus SMA telah usai, hingga aku memilih pulang ke rumah ibu. Namun miris, bukan senyum bahagia yang ku dapatkan, justru pemandangan yang mengiris ulu hati terpampang pahit. Wanita itu sungguh terlihat teramat kurus, mengangkat berbagai beban dari truk ke emperan Read More …

อีกหนึ่งปี..ที่กลันตัน

🇹🇭 2019 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อ 泰文初選 🇹🇭 📜 อีกหนึ่งปี..ที่กลันตัน 👤 กณิศ ศรีเปารยะ “รายอนี้.. ลูกไม่ได้กลับบ้านนะ” ฉันบอกพ่อกับแม่ตั้งแต่ทราบปฏิทินวันหยุดของรัฐกลันตัน “ปีนี้ หยุดจริงๆแค่สองวันเอง….ลายาวเหมือนปีก่อนไม่น่าจะได้… ไว้ลูกค่อยกลับบ้านชดเชยวันหยุดอื่นๆถัดไปนะ” ฉันรีบบอกต่อทันทีเพื่อไม่ให้มีคำถาม เมื่อทั้งสองพยักหน้ารับทราบ จึงเป็นอันเข้าใจตรงกันว่า รายอปีนี้ ฉันจะปักหลักอยู่ที่กลันตันนี้เพื่อร่วมเฉลิมฉลอง ถ้าถามว่าผ่านรายอมาแล้วสี่ปี ยังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้อีกเหรอ…..ก็คงต้องตอบแบบไม่สงวนท่าทีว่า…. “รายอทุกปี.. ฉันหนีกลับบ้านประจำ” นับไปนับมา ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ห้าปีกว่าๆแล้วนะ จากก้าวแรกที่ค่อนข้างขรุขระและไม่เป็นมิตร เพราะความคิดเชิงปรปักษ์แบบเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง กลันตันก็เป็น “ครู” ที่ทั้งใจดีและเคร่งครัด ที่สอนและทดสอบฉันหลายๆอย่าง บทเรียนที่สำคัญที่สุด คือ สอนให้ “ปล่อยวาง” และ “ทลาย” กรอบของตัวเองลง ในวิถีศาสนาและวัฒนธรรมที่ต่างกัน การแบ่งเขา-แบ่งเรา ไม่อาจช่วยสร้างความเข้าใจได้ แต่การเรียนรู้เขา และอนุญาตให้เขาเรียนรู้เราต่างหากที่สร้างความเข้าใจ ฉันไม่รู้ว่ากำแพงหรือกรอบที่ฉันกอดถือไว้มันถูกปล่อยวางลงตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้เอาอีกทีก็เมื่อตอนที่ตัวฉันได้ข้ามกลับไปกลับมาระหว่าง “ฉัน” (ในฐานะคนไทย-พุทธ) กับ “ฉัน” (ในฐานะคนไทยในวัฒนธรรมมลายู) และ “ฉัน” อีกคน (ในฐานะคนไทยในวัฒนธรรมสยาม) ได้อย่างไม่รู้สึกเคอะเขิน โลกของฉันจึงกลายเป็นโลกผสม ที่มีสีของวัฒนธรรม ศาสนา และความเชื่อต่างๆ ปะปนกันอยู่ในสัดส่วนที่ไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับว่าในวันนั้น ฉันจะ “ผสมสี” “ให้น้ำหนัก” และ “สมดุล” มันอย่างไร เมื่อมองบริบทแวดล้อม สำคัญกว่ามองแต่ตัวเอง ฉันจึงพบว่า จริงๆแล้ว ผู้คนในกลันตัน ต่างเป็นผู้คนที่มีอัตลักษณ์ที่สามารถ “ข้าม” และ “ปรับ” กลับไปกลับมากันทั้งนั้น กลันตันมีทั้ง “ผู้พำนัก” ได้แก่ กลุ่มชาติพันธุ์มลายู ซึ่งในปัจจุบันนับถือศาสนาอิสลามเป็นส่วนใหญ่และกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสยามที่ได้สิทธิ์เป็น “ภูมิบุตรา” หรือ “คนติดแผ่นดิน” มีทั้ง “ผู้ขออาศัย” แบบตั้งรกราก ลงหลักปักฐานเป็นชุมชนแน่นแฟ้น เช่น กลุ่มชาวจีนและอินเดีย รวมไปถึงกลุ่มชาวบังคลาเทศ ปากีสถาน และชาติตะวันออกกลางอีกจำนวนหนึ่ง ที่อยู่อาศัยในฐานะเจ้าของธุรกิจร้านอาหารและทางด้านสินค้าส่งออก มีทั้ง “ผู้มาเยี่ยมเยือน” ที่แวะเวียนมาทำมาหากินอย่างเป็นวัฏจักรหมุนเป็นวงจร ทั้งแบบ “สัญญาจ้าง” ที่เป็นแรงงานถูกกฏหมาย (เช่นตัวฉัน) แบบ “ขาจร” ที่เป็นได้ทั้งแบบถูกกฏหมายแต่ไม่โปร่งใส และแบบไม่สนใจกฏหมายแต่อย่างใด แรงงานแบบขาจรนี้ มักจะ “ลาพักร้อน” จรกลับบ้านเกิด หรือใกล้ที่สุดคือข้ามเขตแดนเมื่อถึงกำหนดหมดเวลารอบงาน (ส่วนใหญ่คือ 30 วัน) เมื่อลาพักได้ร่วมอาทิตย์ เขาเหล่านั้นจะจรกลับมาใหม่ และแน่นอนว่า…จะจรมาจรไป.. โดยใช้วิธีเดิม เพราะกลันตันเป็นสังคมพหุวัฒนธรรม การผสมกลมกลืนระหว่างผู้คนและวัฒนธรรมจึงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ณ พื้นที่แห่งนี้ ฉันได้เจอคนจีนที่พูดได้ทั้งภาษามลายูและทมิฬ เจอคนทมิฬที่สามารถอ่านเขียนได้ทั้งจีนและอาหรับ ในชุมชนชาวสยามที่ฉันคุ้นเคย เด็กๆ ชาวสยามนิยมสื่อสารด้วย “ภาษาผสม” อยู่บ่อยครั้ง ในหนึ่งประโยคอาจมีทั้งคำสยาม ไทยกลาง จีน และมลายูผสมรวมกัน เมื่อภาษาสามารถผสม อัตลักษณ์ของคนก็ปรับปรนกันได้ ฉันร่วมเป็นสักขีพยานงานแต่งงานข้ามกลุ่มชาติพันธุ์ระหว่างชาวจีนและชาวสยาม ที่มีภาษา ศาสนา และวัฒนธรรมการกินหมู เป็นสื่อกลางอยู่หลายครั้ง และในบางครั้งยังมีโอกาสร่วมงานแต่งงานระหว่างคนสยามกับชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียที่นับถือฮินดู ที่มีภาษามลายูเป็นสื่อกลาง และแน่นอนว่า “เนื้อวัว”เป็นสิ่งต้องห้ามของครัว เมื่อความเชื่อ ศาสนา และวัฒนธรรมสามารถผสมสัดส่วนกันจนลงตัวได้ แน่นอนว่าอาหารก็ต้องมีรสผสม แม้มีรสชาติจากความทรงจำของท้องถิ่นเดิม แต่อาหารแต่ล่ะจานก็ล้วนผ่านการตัดลดขั้นตอน ปรับทอนรส จนเกิดเป็นอาหารรสชาติใหม่ที่ปรุงผสมตามวัตถุดิบที่พอจะมีในท้องที่ ที่พอจะทดแทนได้ทั้งในเชิงรสชาติและความรู้สึก คนกลันตันมีรสนิยมการกินอาหารที่หลากหลายแล้วแต่มื้อและโอกาส วันไหนอยากได้รสท้องถิ่นแบบมลายูดั้งเดิม ชุดผักสดพื้นบ้านนานาชนิดเคียงปลาทูย่าง จะถูกจัดเรียงมาพร้อมกับบูดูทรงเครื่องรสเค็มจัดของบูดูจะถูกตัดด้วยความเปรี้ยวด้วยน้ำมะนาวสด เติมรสเผ็ดร้อนจากพริกขี้หนูสวนที่ถูกบี้ด้วยมือ โรยด้วยหอมแดงซอยและฝอยเส้นมะม่วง หรือบางบ้าน อาจทรงเครื่องด้วยเนื้อทุเรียนสุกทียีผสมลงไป สำหรับคนกลันตันแล้ว “บูดู” คือเครื่องปรุงคู่ครัว ที่มีบทบาทหน้าที่รับใช้ปากท้องทุกชีวิต บูดูจะถูกเลือกจัดขึ้นโต๊ะในแทบทุกเทศกาล เป็นเครื่องเคียง ที่เสริมรสชาติหลัก และไม่ว่างานจะโอ่อ่าเพียงใด หากมีบูดู การกินด้วยวิธีเปิปด้วยมือ จะได้รสชาติดีที่สุด เพราะในระหว่างที่มือคลุกบูดู ผู้คนที่ล้อมวงร่วมกินในสำรับนั้น จะได้รับฟังเรื่องราวที่คลุกเคล้าและผลัดกันเล่าอย่างอบอุ่น เครื่องเทศกะหรี่แบบอินเดียก็เป็นอีกอย่างที่ควรลิ้มรส อยู่มาจะครบห้าปี ฉันยังแยกไม่ค่อยออกว่าน้ำแกงกะหรี่แต่ล่ะสี มีรสชาติต่างกันอย่างไร ฉันมักจะให้ทางร้านเลือกจับคู่น้ำแกงให้ฉัน เพียงเลือกน้ำแกงกะหรี่ผสมกันซักสองชนิดกินกับข้าวสวยร้อนๆ หรือกับข้าวขาวเม็ดยาวๆ ที่เรียกว่า “บริยานี่” หรือกับโรตีตบแผ่นใหญ่ กลั้วคอด้วยชาชักร้อนแก้วโตก็อร่อยได้รสชาติ ถ้าวันไหนอยากกินเมนูเส้น คงไม่มีใครจะสู้ครัวจีนได้ แม้คนไทยอย่างฉันจะคุ้นชินเมนูเส้นจากสารพันก๋วยเตี๋ยวที่ฝั่งไทยมี แต่ถ้ามาสั่งอาหารที่นี่ ก็จำเป็นจะต้องจำชื่อเส้นใหม่ ไม่อย่างนั้น อาจไม่ได้เมนูเส้นที่ใช่อย่างใจหวัง ที่นี่คำว่า “ก๋วยเตี๋ยว” คือ เส้นใหญ่ “หมี่” คือ Read More …

เด็กจบใหม่

🇹🇭 2019 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อ 泰文初選 🇹🇭 📜 เด็กจบใหม่👤 Namfon Ponjaroen เรื่องราวของฉันเริ่มต้นขึ้นเมื่อฉันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เด็กจบใหม่ ใคร ๆ ก็เรียกฉันแบบนั้น เด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่เลือกเรียนทางด้านภาษาเพราะอยากพัฒนาชีวิตของตัวเองและครอบครัว แม้เพียงสักครา หากมีโอกาสได้ไปเผชิญโลกกว้างดั่งคำบอกเล่าของหลายต่อหลายคนที่เคยเดินทางไปต่างแดน ฉันจะไม่ลังเลใจเลย และมาเลเซียคือหนึ่งในดินแดนที่ฉันอยากไปเยือน ณ วันนี้ตัวฉันนั้นมีวุฒิการศึกษา ฉันมีความรู้เป็นบันไดเพื่อไต่ขึ้นไปหาสิ่งที่ต้องการ โดยไม่ลังเลใจแม้เพียงนิด ฉันเลือกที่จะสมัครงานในประเทศมาเลเซียผ่านทางอินเตอร์เน็ตโดยทันที ตัวฉันเปรียบดั่งนกน้อยที่ถูกฟูมฟักถ่ายทอดวิชาความรู้อย่างเปี่ยมล้น รอวันที่จะเจริญเติบโตโผบินออกจากรัง ปีกน้อย ๆ ของฉันเตรียมตัวที่จะสยายออกเพื่อท่องโลกกว้างตราบเท่าที่ฉันจะบินไหว ฉันเผลอจินตนาการด้วยความสุขกับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของชีวิต ทว่าความจริงนั้นการแข่งขันของตลาดแรงงานกลับสูงลิ่ว ด้วยประชากรจบใหม่ที่มีจำนวนมากมายนับแสนคน นกน้อยที่เพิ่งโผบินขึ้นบนฟ้าครั้งแรกได้ค้นพบความจริงว่าบนท้องฟ้านั้นมิได้มีฉันเพียงตัวเดียว แต่กลับมีนกตัวอื่น ๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน แม้จะกดดันกับสิ่งที่ได้รับรู้แต่ชีวิตย่อมมีอุปสรรคเสมอ ในแต่ละวันฉันตั้งตารอคอยอีเมลตอบกลับจากบริษัทต่าง ๆ แทบทุกวินาที เวลาแห่งการรอคอยนั้นช่างยาวนานจนบั่นทอนความมุ่งมั่นภายในจิตใจราวกับนาฬิกาทรายที่ค่อย ๆ ลดน้อยลงไปทุกที ขณะเดียวกันนั้น ฉันก็ต้องคอยตอบคำถามใครต่อใครอยู่เสมอ จบแล้วทำงานอะไร? จบแล้วได้งานหรือยัง? คำถามที่เหมือนดั่งลูกธนูพุ่งจากทุกทิศทางให้นกอย่างฉันหวาดระแวงและกดดันจนไม่กล้าที่จะออกไปเจอผู้คน ถ้าหากมองแค่ผิวเผินอาจเป็นคำถามทั่วไป แต่ใครจะรู้ว่านั่นเป็นคำถามที่สร้างความเจ็บปวดให้กับฉันได้เสมอ ความเจ็บปวดของคนเราไม่เท่ากัน โดยเฉพาะคำพูดที่ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นมานักต่อนัก ในขณะที่ฉันพยายามที่จะเดินหน้าสมัครงานอย่างสุดความสามารถและแบกรับความคาดหวังไว้บนบ่าจนหนักอึ้งนั้น แต่มันไม่เป็นผลเลย ไม่มีอีเมลตอบกลับ ฉันกลายเป็นคนว่างงานที่ฝากความหวังไว้กับเรซูเม่ไม่กี่หน้า ใช้ชีวิตช่วยเหลือพ่อแม่ไปวัน ๆ แต่ในวันหนึ่ง ราวกับพระเจ้าเมตา ฉันได้รับอีเมลตอบกลับเพื่อสัมภาษณ์งานในวันรุ่งขึ้น มือไม้สั่นจนยากที่จะควบคุม กู่ร้องก้องบ้าน บริษัทที่เรียกให้ฉันไปสัมภาษณ์เป็นบริษัทหนึ่งในประเทศมาเลเซีย ความฝันฉันใกล้จะกลายเป็นจริงแล้ว ความดีใจเอ่อล้นจนแสดงออกชัดเจนทางสีหน้า ฉันยิ้มได้กว้างที่สุดในรอบเดือน แม้จะยังวางใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ดีกว่าไม่มีหวังเลยไม่ใช่หรือ ฉันเตรียมตัวอย่างดีกับการสัมภาษณ์งานครั้งแรก ค้นหาข้อมูลเท่าที่ทำได้ และฝึกซ้อมอย่างหนัก จนวันสัมภาษณ์มาถึง ฉันตื่นเต้นมาก มือเย็นเฉียบไปหมด การสัมภาษณ์ผ่านการวิดีโอคอลเกิดขึ้นและผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาราว 20 นาที ฉันคิดว่าฉันจะต้องผ่านการสัมภาษณ์อย่างแน่นอน แต่น่าเสียดาย ฉันสัมภาษณ์ไม่ผ่าน ฝ่ายบุคคลบอกว่าฉันมีคุณสมบัติดีตรงตามที่บริษัทของเขาต้องการ แต่อย่างเดียวที่ฉันไม่มีคือประสบการณ์ในสายงานนี้ ข้อนี้สำคัญมาก ซึ่งประสบการณ์จำเป็นต้องใช้เวลา และเพราะว่าฉันคือเด็กจบใหม่ ฉันถึงพลาดงานนี้ไปอย่างน่าเสียดาย แม้ว่าฉันจะกระตือรือร้นพร้อมที่จะเรียนรู้งานก็ตาม ความผิดหวังครั้งแรกทำให้ฉันหมดแรงที่จะสู้ ทำไมการหางานมันยากเย็นถึงเพียงนี้ มันผิดที่ตัวฉันหรือผิดที่ตรงไหนกัน ที่ทำให้ฉันกลายเป็นเด็กจบใหม่เดินเตะฝุ่นหางานไปวัน ๆ ฉันเสียใจกับมันมากจนไม่อยากทำอะไรต่อไปแล้วเพราะฉันคาดหวังไว้มาก เมื่อผิดหวังจึงไม่แปลกที่ฉันจะร้องไห้ ความอ่อนแอจึงถูกระบายออกมาเป็นน้ำตา ฉันพยายามปลอบตัวเองไว้ว่ามันจะดีขึ้น ใคร ๆ ก็ต้องเคยร้องไห้กันทั้งนั้น เหมือนตอนเด็กที่ฉันฝึกขี่จักรยานครั้งแรกแล้วล้มลงจนมีบาดแผล แต่เมื่อฉันพยายามอีกครั้ง สุดท้ายฉันก็ขี่มันได้จนชำนาญ ผิดหวังได้ ท้อแท้ได้ แต่ต้องลุกให้ไหวด้วย ฉันต้องสู้ ชีวิตมันก็แบบนี้ อย่าเพิ่งหมดไฟสิ หลังจากนั้นฉันวนเวียนอยู่กับการส่งอีเมลและการสัมภาษณ์งานอีกหลายต่อหลายครั้งและทุกครั้งมักจบที่ฉันคือเด็กจบใหม่ ยังไม่มีประสบการณ์ ไม่มีบริษัทไหนให้โอกาสฉันเลย แล้วแบบนี้ฉันจะหาประสบการณ์จากที่ไหนกัน ตัวฉันมีไฟพร้อมเรียนรู้งานอย่างเต็มเปี่ยม ขอเพียงแค่โอกาสที่ฉันหวังว่าจะมีสักบริษัทที่เห็นถึงความพยายามและหยิบยื่นมันให้กับฉัน มีอยู่วันหนึ่งป้าละแวกบ้านที่ฉันอาศัยได้ถามคำถามเดียวกับที่ทุกคนสงสัยเกี่ยวกับฉันว่าทำไมฉันยังไม่มีงานทำ ฉันควรจะชินชากับคำถามเหล่านั้นและตอบกลับไปตามความจริงว่าฉันนั้นยังไม่มีงานทำเหมือนกับคนอื่น ๆ แต่เพราะในประโยคคำถามนั้นพาดพิงถึงครอบครัวของฉันด้วย ฉันจึงปล่อยผ่านมันไปไม่ได้เลยจริง ๆ “ทำไมจบนานแล้วยังไม่ทำงานอีก เด็กสมัยนี้ก็แบบนี้ จบมาก็เกาะพ่อแม่กิน ไม่รู้จักทำมาหากิน” ประโยคที่ยาวเหยียดนั้นฉันจดจำมันได้ขึ้นใจ ฉันไม่ได้ตอบกลับไปเพราะสมองของฉันมันว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด ฉันไม่มีคำจะพูด ไม่รู้ต้องพูดอะไรออกไป มันเจ็บปวดมากกับคำว่า ‘เกาะพ่อแม่กิน’ ฉันกลับมาบ้าน มองพ่อแม่ที่กลับจากทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย เพราะบ้านของฉันทำสวน ชาวสวนที่วัน ๆ ใช้ชีวิตอยู่ในสวน ทำงานหนักแลกกับการหาเงินมาประทังชีวิต พ่อแม่ของฉันเรียนมาน้อยมีความรู้เพียงน้อยนิด อาศัยความชำนาญและการทำงานหนักเข้าช่วยในการประกอบอาชีพ พวกท่านเคยบอกกับฉันว่าอยากให้ฉันเรียนสูง ๆ เพื่อที่จะได้มีความรู้และไม่ต้องทำงานหนักเหมือนอย่างพวกท่าน พ่อแม่ที่แลกหยาดเหงื่อทุกหยาดเพื่ออยากให้ลูกสุขสบายที่สุด ฉันทรุดตัวร้องให้โฮออกมา พูดขอโทษหลายครั้งกับความล้มเหลวในการหางานของฉัน ฉันเจอแค่นี้ฉันยังเจ็บปวด แล้วพ่อแม่ฉันล่ะ ท่านต้องคอยตอบคำถามแบบนี้เหมือนกับฉันไหม พวกท่านจะผิดหวังในตัวฉันรึเปล่า ความกดดันนี้อึดอัดจนทำให้ฉันหายใจไม่ออก คำถามมากมายผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ด บั่นทอนจิตใจให้แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ จนไม่เหลือชิ้นดี ตัวฉันนั้นคิดว่าไหวมาตลอด แต่วันนี้นกน้อยอย่างฉันได้รับบาดเจ็บอย่างแสนสาหัสจากคำพูดเหล่านั้น ปีกที่เคยสยายอย่างสวยงามในตอนแรกเริ่มที่จะอ่อนล้า นกน้อยอย่างฉันค่อย ๆ ทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่างอย่างจำนน ในขณะที่ฉันหมดแรงที่จะสู้ต่อแล้ว กลับมีลมใต้ปีกพัดมาให้ฉันนั้นลอยตัวขึ้นอีกครั้ง และลมใต้ปีกนั้นคือพ่อแม่ของฉันเอง “ไม่เป็นไร ลูกทำเต็มที่แล้ว พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวลูกเสมอ” แค่ประโยคง่าย ๆ กลับเยียวยารักษาฉันได้ราวกับเป็นยาวิเศษ พ่อกับแม่ที่เห็นคุณค่าของฉันเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่ แต่ตัวฉันกลับเอาคำพูดเพียงไม่กี่คำจากคนรอบข้างที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับฉันมาบั่นทอนตัวเอง ฉันทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ฉันเป็นเพียงแค่มนุษย์และมนุษย์นั้นมีข้อบกพร่องเสมอ ไม่ได้วันนี้ใช่ว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้ เพียงแค่อดทนและรอคอย อะไรที่ใช่ย่อมมาในเวลาที่เหมาะสมเสมอ อย่าเพิ่งท้อ อย่าเพิ่งถอดใจ วันนี้ฉันเป็นนกที่บินอยู่ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดและหนาวเหน็บ แต่ไม่นานแสงสว่างวันใหม่ต้องส่องแสงให้ความอบอุ่นกับฉัน ฉันต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้ และข่าวดีก็ได้เกิดขึ้นกับฉัน เมื่อรุ่นพี่ที่รู้จักบอกกับฉันว่าบริษัทที่เขาทำงานอยู่ในประเทศมาเลเซียกำลังหาพนักงานใหม่ ความหวังใหม่จุดประกายไฟในตัวฉันอีกครั้ง ครั้งนี้มันช่างแตกต่างกับนับสิบครั้งที่ผ่านมา ในที่สุดเวลาที่ฉันรอคอยมาอย่างยาวนานนั้นก็ได้จบลงเสียที ฉันพูดได้เต็มปากว่าเด็กจบใหม่อย่างฉันได้งานทำแล้ว งานที่ฉันใฝ่หามันมาตลอดร่วมเดือน และเป็นอีกครั้งที่ฉันร้องไห้แต่น้ำตาที่ไหลในวันนี้เหมือนปลดล็อกทุกความกดดันที่แบกรับมาตลอด เป็นน้ำตาแห่งความยินดี ขอบคุณตัวฉันเองที่ผ่านมันมาได้แม้เส้นทางที่ผ่านมามันจะขรุขระสักแค่ไหนก็ตาม มาเลเซียในความคิดของฉันเท่าที่เคยได้ยินมาเป็นประเทศที่คนส่วนใหญ่นับถือศานาอิสลาม เป็นเมืองที่สะอาดมาก มีความสะดวกสบาย และมีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูง ฉันกำลังจะเดินทางไปพิสูจน์ว่าที่ฉันเคยได้ยินมานั้นเป็นจริงหรือไม่ มาเลเซียในทัศนคติของฉันกับความเป็นจริงนั้นจะเป็นอย่างไร ครอบครัวฉันได้ทานข้าวมื้อพิเศษเพื่อเลี้ยงส่งฉัน วันสุดท้ายของการจากลาพ่อแม่ได้พูดกับฉันว่า Read More …

兩極 สองขั้ว

🏅 青少年評審獎 Teen Choice Award 📜 สองขั้ว👤 สุวีณา สินสุวงศ์ สายฝนในฤดูใบไม้ผลิพร่างพรำแล้วเลือนหาย เหลือไว้เพียงกลีบซากุระที่ถูกชะร่วงหล่นลงบนทางม้าลายเปื้อนโคลนแล้วถูกผู้คนเหยียบย่ำไปมาอย่างไร้ค่าดูแล้วไม่ต่างอะไรไปจากฉันในตอนนี้ฉันยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น มองมันสลับกับสัญญาณข้ามถนนที่เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง เสียงบางแห่งในใจของฉันบอกว่า “ เอาเลย ออกไปเลย แค่วูบเดียวแล้วเธอก็จะเป็นอิสระ “ เท้าขวาของฉันสั่นระริกก่อนที่จะกระโจนออกไปปะทะเข้ากับรถบรรทุกที่วิ่งสวนมาอย่างเต็มที่ ฉันได้ยินเสียงของทุกส่วนในร่างกายหักเป็นชิ้น ๆก่อนที่จะร่วงลงมากระแทกบนพื้นถนน กลีบซากุระเปื้อนโคลนเมื่อครู่ ยามนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานจากเลือดของฉัน ดูราวกับว่ามันกลับมาเบ่งบานสวยงามบนต้นอีกครั้ง“แม่ … แม่ … ผมอยากกินไอติม”เสียงเล็ก ๆ ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์ เจ้าลูกชายตัวน้อยอายุสี่ขวบของฉันโผล่หน้าขึ้นมาจากขอบไม้ทรงกลม ส่งสายตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาตัวน้อยมาตรงหน้าด้วยความคาดหวัง ฉันรีบดึงสติกลับมาจากโลกแห่งจินตนาการ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่? อ้อ ใช่ เราสองคนออกมาที่ตลาดเปิดท้ายของเก่าเพื่อหาซื้อโต๊ะกัน แล้วตอนนี้เราก็กำลังช่วยกันกลิ้งเจ้าโต๊ะไม้ทรงกลมนี่กลับบ้านฉันส่ายหน้าแล้วหัวเราะเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู“แบกโต๊ะไว้แบบนี้จะเอามือที่ไหนไปถือ เอาไว้กลับบ้านก่อนนะ แล้วค่อยออกมาซื้อ วันนี้พิเศษ แม่ให้หนูกินคนเดียวหมดเลยดีมั้ย?”“โอ้โห! กินคนเดียวเลยเหรอแม่? ไม่ต้องแบ่งครึ่งด้วยเหรอ!! เย้ รักแม่ที่สุดเลย”สายตาระยิบระยับอย่างมีความสุขของลูกกรีดแทงลงไปในใจฉัน คำว่า “แบ่งครึ่ง” คำนี้เป็นคำพูดติดปากของเราสองคนแม่ลูกไปแล้ว นี่ฉันเป็นแม่ประเภทไหนกันนะที่แม้แต่ไอติมแท่งเดียวก็ยังซื้อให้ลูกกินไม่ได้เย็นวันนั้นที่ห้องเช่าซอมซ่อขนาด2DK ในขณะที่เจ้าลูกชายตัวดื้อกำลังเห่อโต๊ะใหม่ด้วยการเอาบล็อกไม้ขึ้นมาต่อเป็นหอคอย ฉันจัดการฉีกพับลังกระดาษที่เราใช้ต่างโต๊ะกินข้าวไว้รอทิ้งพร้อมกับขยะเผาได้ในวันรุ่งขึ้น จริง ๆ แล้วใช้คำว่าเศษกระดาษน่าจะเหมาะกว่า เพราะเราใช้มันแทนโต๊ะกินข้าวมานานมากจนทั้งสี่มุมของมันเปื่อยยุ่ยสกปรกและทะลุเป็นรู และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ฉันออกไปหาซื้อโต๊ะใหม่ในวันนี้เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากห้องฝั่งตรงข้ามบอกให้รู้ว่าสามีของฉันคงตื่นแล้วและคงกำลังเตรียมจะออกไปทำงานกะดึกของเขาเช่นเคย“พ่อ พ่อ ดูสิโต๊ะใหม่ล่ะ” ลูกชายของฉันพูดกับพ่อของเขาเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยความเคยชินพูดกับคนไทยด้วยภาษาไทย และพูดกับคนญี่ปุ่นด้วยภาษาญี่ปุ่น นี่คือกฎที่เราวางไว้ให้กับลูกเพื่อให้ลูกสามารถเป็นเด็กสองภาษาได้อย่างสมบูรณ์แบบเขาเล่นกับลูกอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันกลับมาบอกฉันอย่างเย็นชาว่า “แกงกะหรี่กับน้ำในตู้เย็น นั่นเป็นของฉันห้ามแตะต้องนะ จำได้ใช่มั้ยสัญญาที่ว่าข้าวของเธอกับลูก เธอต้องเป็นคนซื้อเอง” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นี้ก่อนที่จะก้าวออกไปนอกประตูบ้านแล้วปิดประตูดังโครมใหญ่ไม่ใช่แค่ข้าวสักหน่อยฉันคิดอย่างหงุดหงิดทุกวันนี้ ค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าแก๊ส ฉันก็เป็นคนจ่าย นี่ยังไม่รวมค่าเนอสเซอรี่ของลูกอีก นี่มันต้องเป็นปีศาจจากนรกขุมไหนกันน่ะถึงจะบังคับให้ลูกเมียตัวเองสัญญาบ้าบออะไรแบบนี้ได้ …แต่เอาเถอะอย่างน้อยเขาก็ยังดีกับลูกล่ะนะฉันคิดไปพลาง ก่อนจะหยิบข้าวกล่องหน้าตาจืดชืดออกมาจากตู้เย็น บนฉลากบอกวันหมดอายุไว้เมื่อวานนี้ จะทำไงได้ล่ะในเมื่อเมื่อวานนี้ที่ร้านสะดวกซื้อที่ฉันทำงานอยู่ เหลือข้าวกล่องหมดอายุที่เตรียมทิ้งไว้ไม่กี่กล่อง จริง ๆ มันผิดกฎของร้านนะฉันเองก็รู้ แต่ในเมื่อค่ากินค่าอยู่ในญี่ปุ่นโดยเฉพาะโตเกียวมันสูงลิบลิ่วขนาดนี้ ฉันจำเป็นต้องเอาตัวรอด และฉันไม่เหลือทางเลือกมากนักลูกชายฉันนั่งเบะปากเอาช้อนเขี่ยไปเขี่ยมาบนข้าวกล่องทั้งสีหน้าท่าทางบ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากกิน ทันใดนั้นจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดำมืดและน่ารังเกียจขยะแขยงพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งตัวและสุดท้ายมันก็ทะลักออกมาจากปากของฉันเป็นเสียงตวาดลั่น “รู้มั้ยว่าแม่ก็หิว หิวมากด้วย แต่ลูกเป็นลูกของแม่ เพราะฉะนั้นลูกต้องได้กินก่อนและต้องได้กินให้อิ่ม ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตาม”น้ำตาหยดโต ๆ ไหลลงมาอาบแก้มของเจ้าตัวน้อยทันทีที่สิ้นเสียง ภาพนั้นเรียกสติฉันกลับคืนมา ฉันพุ่งเข้าไปกอดลูกไว้แล้วได้แต่ขอโทษลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่ามื้อนั้นเราสองคนแม่ลูกกินข้าวทั้งน้ำตาดึกมากแล้วฉันยังนอนลืมตาอยู่นิ่ง ๆ บนฟูกที่นอน นึกกังวลว่าหมู่นี้อารมณ์ของตัวเองไม่นิ่งเอาซะเลย วูบหนึ่งอยากตาย หลังจากนั้นก็อาจจะโกรธจนคุมอารมณ์ไม่อยู่กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง“นี่ฉันเป็นบ้าไปแล้วรึเปล่านะ ?”เสียงขยุกขยิกบนอกหยุดความคิดของฉันไว้แค่นั้น  ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากหมอนมองเจ้าลูกชายตัวดื้อของฉันพลิกหัวคว่ำไปอีกด้านบนอกฉันก่อนจะหลับต่อ เห็นแบบนี้แล้วทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้ โตจนป่านนี้แล้วยังต้องนอนบนอกแม่อีกเจ้าลูกแหง่เอ๊ยลมหายใจสม่ำเสมอของลูกปลดปล่อยใจฉันให้ล่องลอยไปไกลอีกครั้ง นึกถึงเจ้าโต๊ะมือสองที่ซื้อมาวันนี้แล้วทำให้อดคิดถึงเรื่องของตัวเองที่ผ่านมาไม่ได้ ฉันเกิดในครอบครัวคนจีนโพ้นทะเลที่อพยพมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ประเทศไทย ตอนที่สามีมาขอฉันแต่งงาน อาม้าของฉันท่านได้กำชับไว้ว่า “ลูกสาวฉัน ฉันเลี้ยงมา งานหนักที่สุดที่เธอเคยทำคือจับตะเกียบ” ความหมายแฝงที่อาม้าตั้งใจจะสื่อก็คือ ท่านเลี้ยงฉันมาอย่างดีไม่เคยให้ลำบาก ดังนั้นขอให้ดูแลฉันให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่อง ฉันไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจสิ่งที่อาม้าพยายามจะบอกมากแค่ไหน แต่อย่างไรก็ตาม สามีชาวญี่ปุ่นก็รับปากว่าจะพยายามดูแลฉันอย่างดีที่สุดหลังแต่งงาน ฉันย้ายครอบครัวมาอยู่ญี่ปุ่นและให้กำเหนิดบุตรชายหนึ่งคน ครอบครัวทางบ้านสามีค่อนข้างมีฐานะ คุณพ่อของสามีเกษียณอายุแล้วตอนที่ฉันแต่งงาน ท่านออกมาเปิดบริษัทเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ซึ่งสามีฉันก็ทำงานที่นี่ด้วย พวกเราสามคนพ่อแม่ลูกอาศัยในอาพาร์ตเมนต์ขนาด 2LDK ในย่านสงบเงียบและห่างจากที่ทำงานไม่กี่ป้ายรถเมล์ ฉันได้วีซ่าถาวรในเวลาไม่ถึงสามปีหลังจากนั้น ชีวิตช่วงนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น โต๊ะไม้ของเราก็เป็นไม้มะฮอกกานีราคาแพง ไม่ใช่ลังกระดาษหรือโต๊ะไม้มือสองเก่าคร่ำคร่าแบบนี้อะไรนะที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้?ฉันถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนที่จิตจะดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในความฝันฉันนั่งอยู่บนพื้นรอบตัวที่มีแต่ความมืดมิด ด้านซ้ายมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนค้ำหัวฉันอยู่ ใบหน้าของเธอเหมือนฉันไม่ผิดเพี้ยน จะต่างก็เพียงแค่เธอคนนั้นกำลังร้องไห้ สีหน้าของเธอเศร้าหมองราวกับโลกนี้จะถล่มลงมา“มันเป็นความผิดของเธอ” เธอพูดกับฉันด้วยเสียงสะอื้น“ใช่ มันเป็นความผิดของเธอ” อีกเสียงหนึ่งตะคอกฉันมาจากด้านขวา ผู้หญิงหน้าเหมือนฉันอีกคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เธอทำตาขวางจ้องมาที่ฉันอย่างไม่เป็นมิตร แต่น่าแปลกใจที่ฉันคล้อยตามพวกเธออย่างง่ายดายราวกับถูกสะกดจิตใช่แล้ว  มันคงเป็นความผิดของฉันจริง ๆ นั่นล่ะฉันเห็นภาพตัวเองนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวนั้น เจ้าลูกชายที่นั่งแหมะอยู่บนตักดูเด็กกว่าตอนนี้ ดูแล้วน่าจะอายุประมาณสองถึงสามขวบ จู่ ๆ สามีก็บอกฉันว่าเขาต้องการย้ายไปเมืองไทยเพื่อสร้างธุรกิจของตัวเอง ฉันจำได้ว่าตัวเองสับสนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องการทำแบบนั้น ในเมื่อชีวิตทุกวันนี้ก็มีความสุขดี มีบ้านอยู่ มีงานมีการเป็นของตัวเอง จะดิ้นรนกลับไปตั้งต้นใหม่ตั้งแต่ศูนย์ที่เมืองไทยทำไม ฉันเห็นตัวเองตะโกนใส่สามีพยายามจะคัดค้านอย่างไร้ผล แล้วภาพก็ตัดไปเป็นที่บ้านฉันในประเทศไทยฉันมองตัวเองที่ยังคงพยายามเถียงกับสามีอย่างเอาเป็นเอาตายเรื่องที่ฉันอยากย้ายกลับญี่ปุ่นนั่นเป็นเรื่องในอีกหนึ่งปีถัดมา หลังจากสามีดื้อดึงพาฉันกับลูกย้ายกลับมาประเทศไทยจนได้ ในขณะที่เงินเก็บกำลังร่อยหรอ แต่เขายังไม่สามารถทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ ส่วนฉันเองที่เริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างจริงจังกลับได้รับทุนไปศึกษาต่อภาษาญี่ปุ่นในโครงการของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียวตอนนั้นฉันอายุไม่น้อยแล้วแต่ยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องค่าใช้จ่ายและความลำบากของการย้ายบ้านไปไปมามาระหว่างประเทศบ่อย ๆ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมสามีโทษว่าเป็นความผิดของฉันที่ดื้อดึงจะกลับไปญี่ปุ่น ดังนั้นฉันจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง เขาจะช่วยออกเงินให้เดือนละสามหมื่นเยนเท่านั้นและยิ่งไม่เข้าใจขึ้นไปอีกว่า ทำไมคนที่มีพร้อมในทรัพย์สินเงินทองแบบพ่อแม่เขา จึงปฏิเสธไม่ให้ความช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น ระบบการเงินแบบครอบครัวเดี่ยวของคนญี่ปุ่น เป็นเรื่องเกินกว่าคนที่โตมาในระบบกงสีแบบฉันจะเข้าใจ…ภาพฉากการทะเลาะเบาะแว้ง และความไม่เข้าใจกันของฉันกับสามียังเปลี่ยนฉากหมุนเวียนไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าใครจะยอมใคร ภาพเหล่านั้นหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุด ก็มาหยุดที่ภาพห้องเช่าซ่อมซ่อของเราตามเดิม ฉันนั่งอยู่หน้าเก้าอี้กลมตัวนั้น ตรงหน้ามีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลแล้วได้ใจความว่า “ใบหย่า” ความมืดเข้าล้อมรอบตัวฉันอีกครั้ง“เห็นมั้ยว่ามันเป็นความผิดของเธอ” ตัวฉันที่หน้าเศร้าพูด“ใช่มันเป็นความผิดของเธอ” ตัวฉันที่ใบหน้าโกรธเสริม“มันเป็นความผิดของเธอ” “มันเป็นความผิดของเธอ” “มันเป็นความผิดของเธอ”“ “มันเป็นความผิดของเธอ”  ทั้งสองเสียงของตัวฉันเองประสานกันหมุนล้อมรอบตัวฉันแล้วดูดกลืนฉันตกลงไปในความมืดไร้ที่สิ้นสุด ฉันพยายามอ้าปากกรีดร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา ทันใดนั้นก็มีมือ ๆ หนึ่งคว้าตัวฉันไว้แล้วดึงฉันขึ้นมาจากความมืดมิด“ฝันร้ายรึเปล่า? เมื่อกี้เธอดิ้นไปดิ้นมาแรงมากเลยนะ”ผู้ชายคนหนึ่งปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายฉันลุกขึ้นนั่งแล้วค่อย ๆ มองไปรอบตัวพยายามทำความเข้าใจอย่างช้า Read More …

2019 Primary Selection Results 初選名單公佈

🎉 初選|รอบคัดเลือก|Sơ tuyển|Preliminary|Babak penyisihan 🎉 📍 初選名單以投稿時間排序,不代表作品入圍名次。📆 得獎名單公告:8月10日 🇹🇭 รอบคัดเลือก 泰文初選 🇹🇭 3篇 สองขั้ว / สุวีณา สินสุวงศ์ เด็กจบใหม่ / Namfon Ponjaroen อีกหนึ่งปี..ที่กลันตัน / กณิศ ศรีเปารยะ 📍 รายชื่อที่ผ่านการคัดเลือกรอบแรกเรียงตามลำดับเวลาที่ส่ง📆 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับรางวัล:8/10 🇻🇳 Sơ tuyển 越南文初選 🇻🇳 11篇 CHẠY TRỐN / Nguyễn Nhật Huy Sao con không nói cần Má? / Nguyễn Vũ Tường Vy Nhật kí Đài Loan dành cho mẹ… / Phạm Thị Thu Trang Trên chuyến tàu đến khu rừng mùa xuân / Trần Thị Thanh Huyền Sóng gió cuộc đời / 陶小媚 Hạ về em nhớ anh / Vũ Thị Thảo MUA VỢ / Phạm Hồng Nhung Những Chiếc Bình Vỡ Nơi Đảo Ngọc / 阮文南 Năm ấy,hoa mai nở! / tran thi hue Về quê Mẹ / Võ Thị Hạnh Đan Chuyện vãn xứ người / Võ Thị Ngọc Thúy  📍 Thứ tự bài dự thi vào vòng sơ tuyển không phải là thứ tụ xếp hạng, mà chỉ căn cứ theo thời gian gửi bài. 📆 Công bố danh sách tác phẩm dự thi đoạt giải:8/10 🇮🇩 Babak penyisihan 印尼文初選 🇮🇩 11篇 LUKA /Ifa Cahyanih Kisah Para Pengantin / Loso Abdi Setangkup Asa di Langit Formosa / Etik Nurhalimah NENEK LEE / Susiati Elegi Ambarwati / ETIK PURWANI Dugaan Seorang Kakek Berhati Read More …