那個傷口依然在我體內 Luka Itu Masih Ada di Tubuhku

優選 Choice Award 📜 那個傷口依然在我體內 Luka Itu Masih Ada di Tubuhku 👤 Yuli Riswati   Sampai hari ini tak ada seorang pun yang tahu kalau diam-diam aku menyimpan bola-bola ingatan di dalam kepalaku. Bentuknya seperti bola salju. Sewaktu-waktu bila ia menggulung, akan membesar, seperti sosok Krisna sedang tiwikrama. Bagaimanapun kerasnya usahaku untuk menghancurkannya, bola-bola itu justru semakin kuat dan semakin mencuat ke permukaan. Reaksinya menyebabkan kepalaku pusing, ulu hatiku terasa nyeri dan tubuhku lemas tak bertenaga. Seolah tenggelam, tergulung badai kesedihan, dada dan napasku terasa sesak tiada terkira. Kalau sudah begitu,aku tidak bisa bicara apa-apa dan tidak ingin bicara dengan siapa-siapa. Aku hanya bisa menangis, nelangsa. Aku bangkit dari sudut kamar mandi ketika kudengar suara bel pintu berbunyi berkali-kali. Buru-buru kucuci muka dan mengelapnya dengan handuk kecil berwarna ungu. Sambil mengikat rambut dan merapikannya, aku berseru. “Tunggu sebentar, Nyonya! Aku sedang di kamar mandi.” Beberapa saat kemudian, ketika kubuka pintu, nyonyaku yang baru kembali dari bermain mahjong di rumah temannya langsung menghujaniku dengan pertanyaan bernada khawatir. “Kamu kenapa, Rubi? Sakit? Wajahmu pucat. Matamu merah. Kamu habis menangis? Apa kamu sudah makan malam? Jangan kerjakan apapun lagi, istirahatlah di kamarmu!” Perempuan paruh baya itu seperti seorang ibu, dengan lembut membimbingku masuk ke Read More …

Adelina, Deritamu Adalah Deritaku Jua

 2018 Babak penyisihan 印尼文初選   📜 Adelina, Deritamu Adalah Deritaku Jua 👤 Erwiana Sulistyaningsih   Namaku Erwiana Sulistyaningsih, lahir dari rahim seorang perempuan asal Ngawi, Jawa Timur, Indonesia. Usiaku sekarang dua puluh enam tahun, masih bujang, belum memutuskan untuk berpasangan. Masih sibuk memperjuangkan masa depan. Mengenai Ayahku, sekarang beliau bekerja sebagai seorang buruh tani, menggarap lahan tuan tanah, untuk memenuhi kebutuhan hidup keluarga. Ayahku hanya lulusan Sekolah Dasar, ia menghabiskan masa mudanya hanya untuk bekerja, menjadi buruh di Perkebunan kelapa sawit milik Tuan A di Pulau Sumatera, menjadi tukang angkat batu di Perusahaan kontraktor milik Tuan B di Kota Jakarta, dan menjadi buruh serabutan di Kota Madura. Hanya menjadi buruh, tidak pernah naik tingkat, apalagi pangkat. Oh iya, dengan sangat menyesal, aku tidak dapat menyebutkan nama perusahaan dimana tempat ia bekerja. Aku belum sempat bertanya, nanti coba saya tanyakan lagi pada ayahku, kalau ia tidak sibuk mencangkul atau menggaru. Sedangkan Ibuku, beliau hanya lulusan Sekolah Menengah Pertama, masa mudanya ia habiskan pula untuk bekerja, menjadi buruh di Perusahaan konveksi milik orang China di Bandung. Dengan menyesal pula, aku tak bisa menyebutkan nama perusahaanya, belum sempat aku bertanya padanya, mungkin besok kalo tidak lupa. Semasa di Sekolah Dasar, aku ditinggal Ibuku menjadi Read More …

破碎的夢想及四面圍牆 Nabigong Mga Pangarap At Pader sa Paligid

優選 Choice Award 📜 破碎的夢想及四面圍牆 Nabigong Mga Pangarap At Pader sa Paligid 👤 愛彌亞 1 4:00 o’clock ng hapon ayon sa orasang pagkalaki na nakadikit sa pader. Habang ang bawat isa ay mabibilis ang pagkilos upang pumila at maghile-hilera ng sampung tao bawat hilera. Nakatayo ng tuwid sa harapan ng mga opisyal na naka-uniporme ng polong puti at pantalong asul, may mga nakasukbit sa sinturera na mga posas, susi at tila panguryente, walang batuta di gaya ng nakikita sa TV. Hinila ng isang babae si Cez upang makihanay para sa “Roll Call” at dahil baguhan si Cez ay di alam kung saan tatayo, kaya ng hilahin ng babae ay sumunod nalang siya at tumayo rin ng tuwid sa tabi ng babae. Naka-uniporme rin sila, polo na kulay grey at asul na short pants, gomang tsinelas na kulay pula. “Baduy” sa isip ni Cez na tahimik lang sa pila at nakamasid sa mga kasama kung ano ang susunod na gagawin. Attention!!!  sigaw ng matabang babaeng opisyal na ang lagong ng boses na nanlalaki ang butas ng ilong, parang isang matrona sa sine, pero ang isang ito ay cute ang dating at hindi nakakatakot, wag lang magsasalita. Ang isang opisyal na mayhawak Read More …

Pamilya

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 Pamilya 👤 Jia-Ya Wu   Malakas ang buhos ng ulan. Tumitilamsik ang tubig sa maliit na bintanang aking sinisilipan habang lumilipad ang eroplanong aking sinasakyan paparating sa paliparan ng Kaohsiung Airport. Nakaramdam ako ng takot dahil malakas ang hangin sa itaas, naisip ko baka bumagsak ang eroplanong aking sinasakyan. Habang pababa ng pababa ang eroplano, panay ang pagsilip ko sa bintana. Gusto kong makita ang kabuuan ng Kaohsiung mula sa itaas at ng medyo mahina na ang ulan at ng matanaw ko at napagmasdan ang buong kapaligiran ay nakaramdam ako ng pagka dismaya, “wala itong pinagkaiba sa maynila”, tanging naibulong ko sa aking sarili. Dumating ako sa Taiwan taong 2000. Sa edad na 23 mag isa kong nilisan ang lugar ng aking kapanganakan. Ang lugar na aking kinalakhan at kinasanayan. Ang lugar na kung saan ako nagka-isip, nag-aral, at nakatira. Sa lugar na ito nanirahan ang aking mga kaibigan, kakilala at higit sa lahat ang aking pamilya. Wala akong naramdamang takot at pagkabahala, ang tanging naalala at naisip ko lang nuon, ako ay magtatrabaho sa ibang bansa. Kasama ng ilang mga kababaihan na noong panahon ng pag a-apply ko lang nakilala, buo ang loob ko na Read More …

爸爸的神秘箱子 Ang Mahiwagang Kahon ni Itay

🏅青少年評審獎 Teen Choice Award 評審獎 Jury Award 📜 爸爸的神秘箱子 Ang Mahiwagang Kahon ni Itay 👤 Louie Jean M. Decena   “Tao po, tao po! Magandang umaga po! May padala po sa inyo mula po sa Taiwan. May tao po ba dito? Gng. Cruz, nariyan po ba kayo?” Iyan ang mga salita na nagpabalikwas sa amin ni Inay sa aming munting higaan, sabay kaming napatayo at tumingin sa mga mata ng isa’t isa. “Anak, tayo na, madali ka!” May kislap akong nakikita sa mga mata ni Inay. Teka? Kislap ba talaga iyon ng kaniyang mga mata o sariling kislap ng aking mga mata? O pareho? Aba! Hindi na iyon mahalaga, ang mahalaga ngayon ay nariyan na. Nariyan na! Nariyan na ang matagal naming hinihintay ni Inay, walang iba kundi ang mahiwagang kahon ni Itay. Paglabas namin ng aming tahanan, ang bumungad sa amin ay ang aming mga mga kapitbahay, si Aling Bebang na karga-karga pa si Pepay, si Manong Kardo na may martilyo pa sa kamay, ang mga batang may Chinese Garter na halatang Ten-Twenty ang pinagkakaabalahan, pati ang mga hayop na animo’y naiintindihan ang kasalukuyan, tahol dito, tilaok doon, miyaw dito, samo’t saring ingay, bulungbulungan na hindi ko lubusang maintindihan, nakapalibot Read More …

Paglisan sa Bayan ni Juan

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 Paglisan sa Bayan ni Juan 👤 Onasis M. dela Cruz   Kabanata I – Hinaing ng Batang Iniwan Patuloy ang pagdaloy ng luha mula sa aking mga mata habang ako ay sumisigaw at nagmamakaawa na huwag lisanin ang isang musmos na bata upang makipagsapalaran ng magandang kinabukasan sa ibayong bansa. Mga alaalang namulat at karanasang nag-iwan ng sugat, habang ako ay iniiwan ng aming ina pakiramdam ko ay napakabigat, akala ko nuon araw ay hindi na sisikat, subalit lahat ng pangyayari ay singbilis ng kidlat. Mga panahong hindi ko pa lubusang maunawaan ang mga katagang kanyang binitawan, na siya’y lalayo upang maibigay ang aming mga pangangailangan, walang ibang panghahawakan kundi mga salitang kanyang iniwan. Batid kong walang kasiguraduhan ang aking kahihinatnan, walang katiyakan mundo kong madadaanan, sapagkat bago pa man lumisan ang aming inang nakikipagsapalaran alam kong wala na kaming amang masasandalan. Subalit ano mang pasakit ang nuo’y aking iginigiit, malupit na kapalaran na maaari kong masapit, ay batid kong hindi hihinto ang pag-ikot ng mundo sa hinagpis ng iisang tao. Kasabay ng paglipas ng panahon ay ang pagbukas ng aking puso’t isipan sa katotohanang lumaki ng malayo sa ina at may watak-watak na pamilya. Masalimuot Read More …

Isang Panawagan ng mga Bagong Bayani

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 Isang Panawagan ng mga Bagong Bayani 👤 Dennis John Manaois Go   Dalawang taon na ang nakalipas mula nang lisanin ko ang aking lupang tinubuan, ngunit sariwa pa rin sa aking alaala ang araw na iyon. Anong galak ang aking nadama nang nakatanggap ako ng isang tawag mula sa ahensiyang aking pinaghainan. Isang opisyal mula sa ahensiya ang nag-abot sa akin ng isang mabuting balita, “Makakalipad ka na!” sambit niya. Agad ko itong ibinalita sa aking kapilas ng buhay at sa aming supling na tatlong taong gulang pa lamang noon. Dahil sa labis na kaluguran sa aking puso, hinagkan ko ang aking mag-ina ngunit natanto ko ang panglaw ng kanilang mga mata. Sa mga sandaling iyon, nagdalawang-isip ako at tinanong ang aking sarili kung nararapat nga bang lumayo sa aking pamilya. Payak lamang ang pamumuhay sa aming lugar. Sa umaga ay aligaga ang mga tao na magganyak upang hindi mahuli sa kani-kaniyang paraan ng paghahanap-buhay. Ang gutom na nadarama ay hindi alintana; ang pagal na katawan ay tila binabalewala. Kasabay ng mataas na sikat ng araw ang pag-asang nagbibigay ng dahilan sa bawat isa upang kumayod. Ang bawat patak ng pawis ay katumbas ng isang butil Read More …

PASAPORTE NG PANGARAP

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 PASAPORTE NG PANGARAP 👤 Lorna Tulisana   Ni: EL Tee “MADAM, I will take these out! You like to check it first?” Nakita ko na naman kung paanong nandilat ang mga mata ng amo ko habang nakatunghay sa bitbit kong dalawang malalaking plastic bag na kahit hindi bulatlatin ay agad na nitong alam ang nilalaman. “Emily, how many times I told you that I don’t want rubbish in my house!” Humingi na lamang ako ng paumanhin at nangakong hindi na iyon mauulit pa. Mahigit tatlong buwan na rin akong nagtatrabaho bilang domestic helper sa Hongkong. Natutunan ko ang pag-iipon ng mga lumang diyaryo, lata, bote at plastik sa kakabayan ko na ganoon din naman ang ginagawa. Hindi nga lang ito sinisita ng amo. Dinadala ko ang mga naipon ko nang buong linggo sa junk shop na ilang kilometro rin ang layo mula sa lugar na aking tinitirahan. Nilalakad ko iyon ng kalahating oras. Kailangan kong magtipid dahil bawat sentimong hawak ko ay may halaga para sa aking pamilya na nasa Pilipinas. “You here again.” “Yes, uncle.” Kilala na ako sa junkshop. Mabait ang may-ari niyon. Kaya nalungkot ako nang ibalita nito na magsasara na ang kanyang Read More …

LABAN NG BUHAY

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 LABAN NG BUHAY 👤 Mona Tinosan   Simulan ang umaga sa panalangin, mag pasalamat sa panibagong buhay at bagong biyaya. Ganito ang umpisa ng aking araw. Umaga na naman kailangan ng bumangon para harapin ang trabaho, ako nga pala si mona isang tagapangalaga dito sa Taiwan. Mag asawang matanda ang inaalagaan ko at pangalawang kontrata ko na sa kanila bilang dayuhang mangagawa. Panimulang gawain kay lola: Ika anim ng umaga, pag mamasdan ang matamlay na muka na may nakakabit na tubo sa ilong. Susuklian ng matamis na ngiti at babatiin ng magandang umaga ang 82 taong matandang babae na nakaratay ng mahigit anim na taon sa kanyang sakit. Susuriin ang temperatura at presyon ng katawan, paiinumin ng tubig papalitan ang lampin at lilinisin ang katawan. Sa ika pito ng umaga ipag titimpla ng gatas at mag dudurog ng gamot para sa kanyang agahan at saka itoy ipaiinom.   Panimulang Gawain kay lolo: Pag katapos ko asikasuhin sa unang Gawain si lola, sasamahan ko naman si lolo upang alalayan mag lakad at mag ehersisyo sa labas. At Ipag luluto ng kanyang almusal na lugaw na may kasamang itlog at gulay kasabay ihahanda ang mga gamot at bitamina Read More …

KAILAN KA NGA UUWI?

 2018 Preliminary 菲律賓文初選  📜 KAILAN KA NGA UUWI? 👤 Cristina F. Rendon   Malakas ka pa noon, iyon ang sariwang bumabalik sa aking alaala. Mula umaga hanggang gabi ka pa ngang namamasada ng tricycle. Kahit mainit ang tanghaling tapat, o malamig kapag madaling araw at hapong umuulan. Wala kang panahong pinapalampas. Babangon sa madaling araw kung kulang ang pambaon namin at uuwi bago kami pumasok sa eskwelahan, may dala na ring pang-almusal. Nagmamadali pa nga tayong kumain para maihatid mo kami at hindi kami mahuli. Ikaw na rin ang namamalengke at nagluluto bago dumating ang oras ng tanghalian. Ang sarap sa pakiramdam kapag lumabas kami ng tarangkahan ng eskwelahan at naroon kang naghihintay. Mula elementary kami hanggang high school, iisa lang ang naging ikot ng buhay mo. Iisa lang ang naging kaaliwan mo sa buhay. Hindi ka naninigarilyo, hindi ka umiinom ng alak, hindi ka nagsusugal. Ang meryenda mong binibili para sa sarili kapag kakainin mo na at naiisip mo kami, uuwi ka pa para pagsaluhan natin. Madalas nag-aalala ako kapag gabing gabi na at wala ka pa. Lalo na kapag malakas ang ulan. Naiisip ko, pwede kayang magkaroon ng laser beam sa paligid ng tricycle mo na sumasangga sa Read More …