人力儲備中心裡的人們 Orang-orang Penampungan

優選 Choice Award 📜 人力儲備中心裡的人們  Orang-orang Penampungan 👤 pratiwi wulansari   Jika suatu hari kau dapati sebuah bangunan berdiri megah, berpagar tinggi sekali dan nyaris tiap hari terkunci. Itulah penampungan. Kau bisa menegaskan hal itu dengan melihat banyaknya kantung sampah yang dimuntahkan pintu gerbang setiap paginya. Wajah-wajah kuyu perempuan usia tengah dua puluhan hingga empat puluhan yang mengulurkan kantong-kantong itu kepada tukang sampah. Berganti-ganti tiap pagi. Seperti absensi tak resmi. Sebagaimana kutanamkan di benakmu bayangan penampungan. Begitulah gambaran tempat Jumilah sekarang. Sebenarnya ada nama yang lebih formal dan manusiawi untuk menyebut tempat macam itu sesuai Kamus Besar Bahasa Indonesia: Balai Latihan Keterampilan. Sayang. Dalam praktiknya, tempat itu tak jauh berbeda sebagai tempat untuk menampung calon tenaga kerja wanita belaka. *** Bunyi cenggeret yang didengar Jumilah malam ini membuatnya tak bisa tidur. Meskipun pintu teralis lapis dua yang menghalanginya menatap dunia luar selama nyaris tiga bulan di penampungan, juga sering membuatnya tidak lelap dalam tidur. Padahal bukan hanya Jumilah yang terbelenggu sementara waktu di tempat itu. Ada puluhan perempuan lain yang kini sedang membenar-benarkan tidurnya di atas selembar matras tipis. Ranjang-ranjang susun yang dijajar berdempetan dalam satu ruang. “Kalau lewat PT-ku prosesmu bakal cepat, Jum. Aku jamin kamu akan betah tinggal Read More …

關於愛 TENTANG CINTA

首獎 First Prize 🏅青少年評審獎 Teen Choice Award 📜關於愛 TENTANG CINTA 👤 Loso Abdi Kutatap matanya-yang sebening kaca, indah dan memancarkan sinar. Dan selalunya begitu, dia, pemilik mata indah itu, akan segera memeluk leherku lalu menghujani seluruh wajahku dengan ciuman. Dan kami akan tertawa bersama. Tapi tak seperti biasanya, kali ini aku tertawa lama sekali, aku masih tertawa ketika pemilik mata indah itu sudah melepaskan pelukannya di leherku. Bahkan aku masih terus tertawa ketika dia memintaku untuk ganti memelukknya. Aku terus tertawa hingga air mataku keluar, berderai-derai. “Bibi menangis?” Tangan mungilnya menyentuh pipiku yang basah. “Tidak Sayang, Bibi terlalu keras tertawa, jadi keluar air mata.” Jawabku sambil terkekeh kaku. Lalu segera memeluknya, agar mata kami tak bersitatap lagi. Aku tak ingin ia melihat kesedihan dari mataku. Kupeluk erat tubuh lemah pemilik mata indah itu, lama sekali. Menepuk-nepuk punggung atasnya, hingga irama napasnya terdengar teratur-yang artinya dia sudah terlelap, mengarungi dunia mimpinya. ** Dia, gadis kecil pemilik mata indah itu, telah bersamaku selama hampir sembilan tahun. Aku datang ke rumah orangtuanya di daerah Longtan ketika ia berumur satu tahun. Mendapatinya meringkuk lemah di kursi bayi, tak bersuara, tak bergerak, hanya bola matanya saja yang nampak hidup. “Nona, mana anak yang harus kujaga?” Read More …

那個傷口依然在我體內 Luka Itu Masih Ada di Tubuhku

優選 Choice Award 📜 那個傷口依然在我體內 Luka Itu Masih Ada di Tubuhku 👤 Yuli Riswati   Sampai hari ini tak ada seorang pun yang tahu kalau diam-diam aku menyimpan bola-bola ingatan di dalam kepalaku. Bentuknya seperti bola salju. Sewaktu-waktu bila ia menggulung, akan membesar, seperti sosok Krisna sedang tiwikrama. Bagaimanapun kerasnya usahaku untuk menghancurkannya, bola-bola itu justru semakin kuat dan semakin mencuat ke permukaan. Reaksinya menyebabkan kepalaku pusing, ulu hatiku terasa nyeri dan tubuhku lemas tak bertenaga. Seolah tenggelam, tergulung badai kesedihan, dada dan napasku terasa sesak tiada terkira. Kalau sudah begitu,aku tidak bisa bicara apa-apa dan tidak ingin bicara dengan siapa-siapa. Aku hanya bisa menangis, nelangsa. Aku bangkit dari sudut kamar mandi ketika kudengar suara bel pintu berbunyi berkali-kali. Buru-buru kucuci muka dan mengelapnya dengan handuk kecil berwarna ungu. Sambil mengikat rambut dan merapikannya, aku berseru. “Tunggu sebentar, Nyonya! Aku sedang di kamar mandi.” Beberapa saat kemudian, ketika kubuka pintu, nyonyaku yang baru kembali dari bermain mahjong di rumah temannya langsung menghujaniku dengan pertanyaan bernada khawatir. “Kamu kenapa, Rubi? Sakit? Wajahmu pucat. Matamu merah. Kamu habis menangis? Apa kamu sudah makan malam? Jangan kerjakan apapun lagi, istirahatlah di kamarmu!” Perempuan paruh baya itu seperti seorang ibu, dengan lembut membimbingku masuk ke Read More …

破碎的夢想及四面圍牆 Nabigong Mga Pangarap At Pader sa Paligid

優選 Choice Award 📜 破碎的夢想及四面圍牆 Nabigong Mga Pangarap At Pader sa Paligid 👤 愛彌亞 1 4:00 o’clock ng hapon ayon sa orasang pagkalaki na nakadikit sa pader. Habang ang bawat isa ay mabibilis ang pagkilos upang pumila at maghile-hilera ng sampung tao bawat hilera. Nakatayo ng tuwid sa harapan ng mga opisyal na naka-uniporme ng polong puti at pantalong asul, may mga nakasukbit sa sinturera na mga posas, susi at tila panguryente, walang batuta di gaya ng nakikita sa TV. Hinila ng isang babae si Cez upang makihanay para sa “Roll Call” at dahil baguhan si Cez ay di alam kung saan tatayo, kaya ng hilahin ng babae ay sumunod nalang siya at tumayo rin ng tuwid sa tabi ng babae. Naka-uniporme rin sila, polo na kulay grey at asul na short pants, gomang tsinelas na kulay pula. “Baduy” sa isip ni Cez na tahimik lang sa pila at nakamasid sa mga kasama kung ano ang susunod na gagawin. Attention!!!  sigaw ng matabang babaeng opisyal na ang lagong ng boses na nanlalaki ang butas ng ilong, parang isang matrona sa sine, pero ang isang ito ay cute ang dating at hindi nakakatakot, wag lang magsasalita. Ang isang opisyal na mayhawak Read More …

爸爸的神秘箱子 Ang Mahiwagang Kahon ni Itay

🏅青少年評審獎 Teen Choice Award 評審獎 Jury Award 📜 爸爸的神秘箱子 Ang Mahiwagang Kahon ni Itay 👤 Louie Jean M. Decena   “Tao po, tao po! Magandang umaga po! May padala po sa inyo mula po sa Taiwan. May tao po ba dito? Gng. Cruz, nariyan po ba kayo?” Iyan ang mga salita na nagpabalikwas sa amin ni Inay sa aming munting higaan, sabay kaming napatayo at tumingin sa mga mata ng isa’t isa. “Anak, tayo na, madali ka!” May kislap akong nakikita sa mga mata ni Inay. Teka? Kislap ba talaga iyon ng kaniyang mga mata o sariling kislap ng aking mga mata? O pareho? Aba! Hindi na iyon mahalaga, ang mahalaga ngayon ay nariyan na. Nariyan na! Nariyan na ang matagal naming hinihintay ni Inay, walang iba kundi ang mahiwagang kahon ni Itay. Paglabas namin ng aming tahanan, ang bumungad sa amin ay ang aming mga mga kapitbahay, si Aling Bebang na karga-karga pa si Pepay, si Manong Kardo na may martilyo pa sa kamay, ang mga batang may Chinese Garter na halatang Ten-Twenty ang pinagkakaabalahan, pati ang mga hayop na animo’y naiintindihan ang kasalukuyan, tahol dito, tilaok doon, miyaw dito, samo’t saring ingay, bulungbulungan na hindi ko lubusang maintindihan, nakapalibot Read More …

鞭打的痕跡 Latay sa Laman

評審獎 Jury Award 📜 鞭打的痕跡 Latay sa Laman 👤 Melinda M. Babaran   Ang tagal kong nakatitig sa maletang walang laman. Hindi ko maumpisahan ang aking pageempake. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Halo-halong emosyon ang tila nagtatalo sa loob ko na nakatago sa blankong pagtitig sa kawalan. Masayang malungkot, nag-aalala at takot. May oras ka ba? Pwede bang samahan mo muna ako? Kwentuhan muna tayo. Uuwi na kasi ako ng Pinas. Tapos na kasi ang kontrata ko bilang isang factory worker sa isang malaking kumpanya ng Integrated Circuits dito sa Taiwan. Malungkot. Kasi kailangan ko ng iwan ang bansang naging tahanan ko ng mahigit isang dekada. Kailangan ko ng iwan ang bansa na kung saan ako naging tunay na malaya. Masaya sanang umuwi sa tahanang kinalakihan ko. Makakita ng mga pamilyar na mukha ng mga kamag-anak at kaibigan. Kahit na mas maraming hindi magagandang ala-ala ang isa-isang bumabalik sa isipan ko lalo ngayong malapit na ang pagbabalik ko. Masaya. Sana. Kaso andun ang tatay ko,kaya natatakot ako. Ang weird di ba? Takot ako sa sariling ama ko. Alam mo kasi hindi niya ako tanggap. Hindi nya matanggap na tomboy ang anak nya. Kelan ko pa nalaman na ganito ako? Read More …

如果那天能休颱風假? Nếu hôm đó được nghỉ làm tránh bão?

🏅澳門特別獎 Macau Special Award 📜 如果那天能休颱風假?Nếu hôm đó được nghỉ làm tránh bão? 👤 Diệc Vĩ Lâm 曾偉林   “Là La La La…” tiếng chuông điện thoại reo liên tục, mình quơ lấy nó định tắt như mọi khi thì nhận ra không phải chuông báo thức mà là điện thoại từ công ty gọi tới. “Alo, Lâm hả? Sáng nay bão cấp 8 có nguy cơ đổ bộ vào Macau, ca sáng sẽ được nghỉ nha.” Mình nghe hai từ “được nghỉ” là vui mừng mà nói như reo: “Vâng, vâng, cám ơn anh Dũng”. Anh Dũng là phó giám đốc phụ trách quản lý chung ở nhà hàng mình làm. Bình thường mình đặt báo thức để thức dậy lúc 5 giờ chuẩn bị cho đi làm ca sáng. Sau cuộc gọi của anh Dũng, mình nhìn màn hình điện thoại thì thấy chỉ mới 4 giờ sáng, mừng thầm trong bụng, làm ở Macau hơn 2 năm và đây là lần đầu tiên được nghỉ vì bão. Mình chọn chế độ tắt báo thức để tha hồ ngủ bù lại cho những ngày tăng ca thiếu ngủ triền miên của mình. Chập chờn trong giấc ngủ mộng mị, Read More …

人肉 THỊT NGƯỜI

🏅青少年評審獎 Teen Choice Award 📜 人肉 THỊT NGƯỜI 👤 Nguyen Nhat Huy   “Biển xanh rợn. Những thảm nắng cháy đề lên nhau, quằn quại trên lớp da nhơm nhớp mồ hôi. Tất cả chúng tôi bị trói như những con lợn trên bong tầu. Hai gã da đen cơ bắp căng phồng cầm những khẩu AK đi loanh quanh. Mắt chúng là những con sói đói hau háu nhìn đám đàn bà đang bị lột trần bóng nhẫy dưới cái gió mặn chát của biến.” Cuốn nhật ký tôi nhặt được trên một con tàu cũ nát có lẽ là những mảng hiện thực dữ dội hơn các hư cấu mà giới văn chương thường xây dựng. Những chuyến buôn người đường biển và sự đày đọa khốn cùng luôn biến động cùng sóng biển, cùng máu và thú tính. Có những hiện thực khốc liệt khuất lấp sau mặt biển nơi linh hồn con người gào thét, giằng xé để sinh tồn, nơi những oan hồn nằm dưới biển mọc rêu mong manh chờ những đêm trăng mờ ngoi lên đòi nợ. “Ngày thứ nhất. Lũ buôn người có 5 tên. Hai tên da đen, 2 tên da vàng Read More …